อู๋ซุ่ยโยนปูเขียวตัวใหญ่ลงในถังพลาสติกที่ซูอวี่ถืออยู่
ปูเขียวในถังโบกก้ามใหญ่ไปมา พยายามตะกุยผนังถังสุดชีวิต
มีแค่ตัวเดียว ไม่จำเป็นต้องมัด กลับไปคืนนี้ค่อยเอาไปต้มโจ๊กกิน
หน้าต่างเรดาร์ในหัวของเขายังคงเปิดอยู่
ภายใต้การตรวจจับแบบสามมิติ สภาพใต้ชั้นโคลนเผยให้เห็นอย่างชัดเจน
เดินไปข้างหน้าไม่ถึง 20 ก้าว ก็มีแสงสีเขียวขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้า
อู๋ซุ่ยหยุดฝีเท้า ใช้พลั่วเหล็กวาดวงกลมลงบนผิวโคลน
“ข้างใต้นี่มีของดีอยู่”
ซูอวี่ถือพลั่วตักทรายด้ามสั้น วิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น
แขนเสื้อถกขึ้นไปถึงหัวไหล่ รองเท้าผ้าใบที่ใส่อยู่แทบดูสีเดิมไม่ออกแล้ว
“พี่อู๋ ให้ผมลองดูนะ!” ซูอวี่กระตือรือร้นจนแทบอดใจไม่ไหว ตั้งท่าพร้อมลงมือ
อู๋กังยืนอยู่ข้าง ๆ จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง พ่นควันออกมาแล้วเตือนว่า
“คุณชายใหญ่ ปูเขียวข้างใต้นี่ก้ามแข็งแรงมาก เผลอ ๆ หนีบนิ้วขาดได้เลยนะ”
ซูอวี่เชิดคอขึ้นอย่างไม่ยี่หระ
“กลัวอะไร อย่างมากก็ไปโรงพยาบาลต่อให้ใหม่”
อู๋ซุ่ยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เปิดทางให้
“ได้ ถอยตามวงที่ฉันวาดไปสักหนึ่งฉื่อ ตัดทางหนีมันก่อน แล้วค่อยขุดจากด้านหน้า”
ซูอวี่จับด้ามพลั่วด้วยสองมือ ออกแรงปักลงไปในโคลน
ชั้นโคลนใต้หาดเลนแห่งนี้แน่นมาก ปกติเขาไม่เคยต้องทำงานหนักเลยสักนิด คราวนี้จึงต้องออกแรงจนสุดกำลัง
เขาเบ่งจนหน้าแดงก่ำ ถึงจะเหยียบพลั่วลงไปได้จนสุด
จากนั้นก็ย่อตัวลง เลียนแบบท่าทางของอู๋ซุ่ย ใช้พลั่วตักทรายคุ้ยโคลนตามปากรู
น้ำโคลนกระเด็นเปื้อนทั้งหน้าและตัว
ใบหน้าขาวสะอาดเปื้อนจุดโคลนดำเต็มไปหมด ผมก็แนบติดหน้าผาก
อู๋กังมองแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เขาใช้มือที่คีบบุหรี่ชี้ไปทางซูอวี่
“ถ้าพี่สาวนายมาเห็นสภาพตอนนี้ คงสงสารจนใจสลายแน่”