ทั้งสามคนขับเรือกลับมาที่ท่าเรือของหมู่บ้าน ก่อนจะลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้าน
หวังเฟิ่ง พี่สะใภ้ใหญ่ กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย มือเลือกผักไปพลาง กระซิบคุยอะไรบางอย่างกับเฉินเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ไปพลาง
ใบหน้าของเฉินเสวี่ยแดงระเรื่อ เธอก้มหน้า ผักในมือแทบถูกเด็ดจนเกลี้ยง
พอได้ยินเสียง ทั้งสองก็เงยหน้าขึ้น
“โธ่เอ๊ย ทำไมวันนี้กลับดึกจัง?”
หวังเฟิ่งโยนใบผักในมือลงกะละมัง ลุกขึ้นปัดมือ แล้วเดินวนดูพวกเขาอยู่รอบหนึ่ง
อู๋กังหิ้วถังน้ำ พลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า “กลับมาดึกแปลว่าจับปลาได้เยอะน่ะสิ ฮิ ๆ... พี่ไม่รู้หรอกว่าโชคของน้องรองดีแค่ไหน”
เฉินเสวี่ยรีบเข้าไปหา รับของจากมืออู๋ซุ่ย แล้วมองดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
“เหนื่อยมากเลยใช่ไหม? รีบกลับห้องไปล้างตัวแล้วนอนพักสักงีบเถอะ”
อู๋ซุ่ยโบกมือ “ไม่เป็นไร ทำธุระสำคัญก่อน”
เฉินหยางเบียดเข้ามาจากด้านหลัง มือหิ้วถังน้ำที่ใส่ปลากะรังจุดฟ้าไว้ ยื่นไปตรงหน้าหวังเฟิ่งราวกับจะอวดของ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ดูสิว่านี่อะไร”
หวังเฟิ่งชะโงกหน้าไปมองในถัง
ปลากะรังจุดฟ้าตัวหนึ่งหนักกว่า 2 กิโลกรัม สะบัดหางในน้ำจนกระเซ็นใส่หน้าเธอ
“ว้าย!” หวังเฟิ่งยกมือเช็ดหน้า แต่ดวงตากลับเบิกกว้าง “ปลากะรังจุดฟ้า? ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”
เธอเติบโตริมทะเล จะไม่รู้จักปลาชนิดนี้ได้อย่างไร
“นี่คงหนักสัก 2 กิโลกรัมได้มั้ง? กิโลกรัมละร้อยกว่าหยวน ตัวนี้อย่างน้อยก็ต้องได้สี่ห้าร้อยหยวน!”