ตอนนี้ที่ท่าเรือคึกคักมาก ทั้งพ่อค้าปลาที่มาเปิดตลาดแต่เช้าและพนักงานจัดซื้อจากร้านอาหารที่มาคัดเลือกอาหารทะเลต่างก็อยู่กันเต็มไปหมด
พ่อค้าปลาร่างอ้วนคนหนึ่งเดินผ่าน ถลำตามองลงไปในถัง แล้วเดินเลยไปสองก้าวก่อนจะรีบถอยกลับมา
“โอ้โห!” ชายร่างอ้วนยื่นมือจะไปคุ้ยถังน้ำ
อู๋กังตบมือเขาออก “ทำอะไรน่ะ อย่ามาจับมั่วซั่ว”
ชายร่างอ้วนไม่โกรธ กลับชี้หอยมือพระในถังแล้วร้องเสียงดัง
“พวกนายไปหาของแบบนี้มาจากไหน?”
“อย่างน้อยก็ต้องมีหกเจ็ดสิบชั่งได้มั้ง”
“ของแบบนี้ขึ้นอยู่ตามซอกหน้าผา ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเลยนะ!”
เสียงตะโกนลั่นทำให้คนรอบข้างพากันเข้ามามุง
พ่อค้าปลากว่าสิบคนกรูกันเข้ามาล้อม
“หอยมือพระจริงด้วย ตัวใหญ่ชะมัด”
“ดูเร็ว ยังมีของดีอีก!”
ชายร่างสูงผอมเบียดเข้ามาริมท่าเรือ แล้วชะโงกมองเข้าไปในห้องขังปลามีชีวิตบนเรือ ก่อนจะสูดหายใจเฮือก
“ปลาเก๋าแดง ปลากะรังจุดฟ้า ปลากะมงเหลือง... แล้วยังมีปลาไหลทะเลอีกตัว สวรรค์ เรือประมงลำนี้ไม่ได้ลากอวนมาหรอกใช่ไหม?”
ฝูงชนพลันฮือฮาขึ้นมา
ไม่แปลกที่ทุกคนจะสงสัย เพราะเที่ยวนี้อู๋ซุ่ยกับพวกได้ของกลับมาเยอะเกินไปหน่อย
ปกติวางเบ็ดราวแล้วมีปลาติดเบ็ดสักครึ่งหนึ่งก็นับว่าเจ้าแม่หม่าโจ้วคุ้มครองแล้ว แต่พวกเขาล่ะ?
อู๋ซุ่ยลองคำนวณคร่าว ๆ มีเบ็ด 500 อัน ของพี่ใหญ่ยังถือว่าแย่ที่สุด ว่างอยู่ราว 100 อัน
ส่วนของเขากับเฉินหยาง แทบไม่มีเบ็ดไหนว่างเลย
จับได้มากขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องสงสัยว่าใช้วิธีลากอวน
พ่อค้าร่างอ้วนผู้รับซื้อควักธนบัตรใบละ 100 ออกจากกระเป๋ามาปึกใหญ่ แล้วตบลงบนฝาถังดังเพียะ