อู๋ซุ่ยนอนยาวจนเกือบเที่ยง กว่าจะตื่นก็เพราะหิวจนทนไม่ไหว
กลิ่นหอมเข้มข้นของไก่บ้านตุ๋นเห็ดลอยมา แถมยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของน้ำมันต้นหอมที่ราดลงบนเนื้อปลาร้อน ๆ ปะปนอยู่ด้วย
ท้องเจ้ากรรมส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา
เขาพลิกตัวลงจากเตียง สวมรองเท้าแตะคีบแล้วผลักประตูห้องออก
ในลานบ้าน พี่สะใภ้ใหญ่หวังเฟิงกำลังถือกะละมังเดินไปทางห้องโถง
ในกะละมังมีปลากะรังจุดฟ้าป่าตัวนั้น หนัก 2 กิโลกรัมพอดี
ด้านบนโรยขิงซอยกับต้นหอม พอราดน้ำมันร้อนลงไป กลิ่นหอมก็ลอยฟุ้งเข้าจมูก
“ตื่นได้ถูกเวลาจริง ๆ ได้กลิ่นก็เลยตื่นสินะ?” หวังเฟิงเหลือบมองอู๋ซุ่ย
“รีบล้างหน้ามากินข้าวเถอะ นี่เป็นกับข้าวราคาหลายร้อยหยวน ถ้าปล่อยให้เย็นก็เสียของแย่”
อู๋ซุ่ยยิ้มกว้าง “ฝีมือพี่สะใภ้ใหญ่ยังอร่อยเหมือนเดิม แค่ได้กลิ่นก็ชวนน้ำลายสอแล้ว”
“ไม่ต้องมาป้อยอฉันเลย” หวังเฟิงวางจานลงบนโต๊ะแปดเซียนเสียงดัง ก่อนหันกลับไปยกกับข้าวจากห้องครัว
คนในบ้านทยอยกันมานั่งล้อมโต๊ะ
กลางโต๊ะมีปลากะรังจุดฟ้านึ่งซีอิ๊ววางอยู่ ข้าง ๆ เป็นหม้อใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำซุปไก่บ้านสีเหลืองทองเป็นมัน
พ่ออู๋ต้าซานถือตะเกียบไว้ในมือ ค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาจ้องปลากะรังจุดฟ้า แต่กลับไม่กล้าคีบลงไป
เขาหาปลามาทั้งชีวิต ของดีแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ แต่พอจับขึ้นมาได้ก็ขายแลกเงินหมด จะทำใจเอาเข้าปากตัวเองได้อย่างไร?
อู๋กังกับเฉินหยางสบตากัน ต่างก็กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ แต่ไม่มีใครกล้าคีบก่อน
เฉินเสวี่ยดึงชายเสื้ออู๋ซุ่ยแล้วถามเสียงเบา “กินจริงเหรอ? แค่คำเดียวก็หลายสิบหยวนแล้วนะ”