ชาวบ้านที่มุงดูพอได้ยินอู๋ซุ่ยพูด ก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวขึ้นมา
พวกเขาพากันชี้นิ้ววิจารณ์เฉิงไข่เสวียน
“โธ่เอ๊ย ฉันก็ว่าเฉิงไข่เสวียนมาถึงไวขนาดนี้ได้ยังไง ที่แท้ก็แอบดูอยู่ข้าง ๆ มาตลอดนี่เอง”
“ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยสักนิด ตัวเองขี้ขลาด ไม่กล้ามีเรื่องกับอู๋เอ้อร์ ก็เลยให้แม่ตัวเองออกหน้าแทน”
“ถุย ยายหลิวเป็นแม่ม่ายแท้ ๆ อุตส่าห์เลี้ยงเขาจนโต เสียแรงเปล่าจริง ๆ กรรมแท้ ๆ”
เสียงวิจารณ์ของชาวบ้านดังเข้าหูเฉิงไข่เสวียนทีละคำ
ยายหลิวที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อครู่ยังครางออดแอดอยู่
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอก็พยายามลืมตาที่บวมจนแทบเหลือเป็นเส้น มองลูกชายตัวเอง แล้วส่งเสียงครืดคราดออกมาจากลำคอ ไม่รู้ว่าโกรธหรือเจ็บกันแน่
ใบหน้าของเฉิงไข่เสวียนแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอก็ปูดโปนขึ้นมา
เขากระแทกไม้พลองลงกับพื้น เลิกสนใจเรื่องหน้าไม่อายไปเสียแล้ว
“อู๋เอ้อร์ อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้น!”
เฉิงไข่เสวียนตะเบ็งเสียงพลางชี้ไปยังกองหอยนางรมที่กองสูงเป็นภูเขาบนดาดฟ้าเรือประมงลำเล็ก
“ถ้าไม่ได้เช่าเรือบ้านฉัน พวกแกจะขนของดี ๆ กลับมาได้มากขนาดนี้หรือไง?”
“เรือลำนี้เป็นของตระกูลเฉิง ของที่จับได้จากทะเลก็ต้องมีส่วนของพวกเราด้วย!”
อู๋กังที่อยู่บนเรือได้ยินแล้วก็แทบกระโดดโลดเต้น “เฉิงไข่เสวียน แกยังมีหน้ามาพูดอีกหรือไง?”
“ค่าเช่าวันละ 50 หยวน ฉันจ่ายให้แกขาดไปสักหยวนหรือเปล่า?”
“ตอนรับเงินทำไมไม่พูดว่าของที่จับได้ต้องแบ่งให้แกด้วยล่ะ? พอเห็นพวกเราขนของกลับมาได้ ก็รีบมาขอแบ่งเงินเลยหรือ?”