“อารอง ดูสิ ปลาปักเป้าของผมตัวใหญ่กว่าของยาย่าอีก!”
เสี่ยวหู่ประคองปลาปักเป้าที่พองลมจนตัวกลมไว้ด้วยสองมือ แล้ววิ่งมาหาอู๋ซุ่ยอย่างกับจะเอามาอวดของล้ำค่า
ยาย่าได้ยินแล้วก็ไม่ยอม
เด็กหญิงตัวน้อยก้าวขาสั้น ๆ ย่ำโคลนมาอย่างทุลักทุเล ก่อนยื่นปลาปักเป้าที่ตัวเล็กกว่าหน่อยในมือออกไปข้างหน้า
“ของยาย่าก็ใหญ่เหมือนกัน ของยาย่ากลมกว่าอีก”
อู๋ซุ่ยนั่งยองอยู่บนโขดหิน มองเด็กน้อยสองคนที่ตัวเปื้อนโคลนเถียงกันไม่หยุด แล้วหลุดหัวเราะออกมา
“เสี่ยวหู่ รู้ไหมว่าเจ้านี่เอาไปทำอะไรได้ดีที่สุด?”
เสี่ยวหู่กะพริบตาปริบ ๆ แล้วส่ายหน้า
“อยากรู้ไหม?” อู๋ซุ่ยยื่นมือรับปลาปักเป้าจากเสี่ยวหู่ แล้ววางไว้บนโขดหินเรียบ ๆ ข้างเท้า
“ดูให้ดีนะ อารองจะเล่นมายากลให้ดู”
พูดจบ อู๋ซุ่ยก็ยกเท้าขวาขึ้น
รองเท้าแตะคีบที่เขาสวมอยู่เพิ่งย่ำผ่านแอ่งโคลนมา จึงเปื้อนเลนสีดำเต็มไปหมด
อู๋ซุ่ยหยิบปลาปักเป้าขึ้นมาถูขอบรองเท้าสองสามที
ผิวของปลาปักเป้าหยาบมาก ราวกับกระดาษทรายที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
พออู๋ซุ่ยถูไปเช่นนั้น โคลนบนรองเท้าก็ถูกขูดออกจนสะอาดหมดจด
“โห เช็ดรองเท้าได้สะอาดจริง ๆ” อู๋ซุ่ยมองรองเท้าแตะของตัวเองอย่างพอใจ
ยาย่าที่อยู่ข้าง ๆ อ้าปากน้อย ๆ ดวงตาเบิกกว้าง
เธอก้มมองรองเท้าแตะคู่เล็กของตัวเองที่เปื้อนโคลนเต็มไปหมด แล้วหันไปมองรองเท้าของพ่อที่สะอาดเอี่ยม ก่อนจะร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น