หอยนางรมถูกขนขึ้นรถลากทีละกระสอบ ๆ
อู๋กังปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหันไปมองเรือประมงลำน้อย
ด้ามหมุนกระแทกแท่นหินที่ท่าเรือดังเคร้ง
ปกติพอกลับจากออกทะเล อู๋กังจะล้างดาดฟ้าเรือให้สะอาด
วันนี้ใครจะไปล้างกัน ปล่อยให้เรือลำนี้เหมือนครอบครัวของเฉิงไข่เสวียน ส่งกลิ่นเหม็นไปเสีย ถึงจะสาสม
ล้อรถบดไปบนแผ่นหิน ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะ
อู๋ซุ่ยยื่นบุหรี่ให้ผู้ใหญ่บ้าน ทักทายพร้อมรอยยิ้ม แล้วเดินตามกลับบ้านไป
ไม่ว่าอย่างไร ผู้ใหญ่บ้านอุตส่าห์มาถึงที่ นั่นก็เท่ากับให้เกียรติเขาแล้ว
เฉินฉางกุ้ยถอนหายใจ โบกมือกำชับว่าอย่าก่อเรื่องอีก จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ชาวบ้านที่มามุงดูรอบ ๆ พากันแหวกออกไปสองข้าง เปิดทางกว้างให้ โดยไม่มีใครกล้าพูดสักคน
พอเห็นหอยนางรมกองพะเนินสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ หลายคนก็เบิกตาโตแทบถลน
ขายได้ตั้งเท่าไรนะ?
แต่พอนึกถึงเตะที่อู๋ซุ่ยถีบออกไปอย่างไม่ลังเลเมื่อครู่ ทุกคนก็รู้สึกหนาววาบขึ้นมาในใจ
“เดี๋ยวนี้อู๋เอ้อร์โหดจริง ๆ นะ นึกจะถีบก็ถีบ ท่าเรือสูงตั้งเกือบเท่าตัวคนแน่ะ”
“นั่นสิ ถ้าตกลงไปแล้วหัวกระแทกหิน วันนี้เฉิงไข่เสวียนคงไม่รอดแน่”
“เฮ้อ ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนดีอะไรเลย”
“ไล่เอ้อร์ยุให้พวกเราตามอู๋เอ้อร์ไปเล่นงานเขา ดีที่เขาไม่เอาเรื่องพวกเรา...”
ชาวบ้านไม่กี่คนที่ก่อนหน้านี้เคยเป็น ‘ลูกไล่’ ต่างหดคอ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
ถ้าตอนนั้นอู๋เอ้อร์โมโหขึ้นมา แล้วถีบพวกเขาลงทะเลไปเป็นอาหารปลา ใครจะช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้ล่ะ?