มีอู๋กังคอยสอน แถมอู๋ซุ่ยยังชี้ตำแหน่งให้
เฉินหยางจึงค่อย ๆ คุ้นเคยกับวิธีจับปลามังกรดิน
ในสายตาของอู๋ซุ่ย ตำแหน่งของปลามังกรดินแต่ละตัวปรากฏชัดเจน
ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยหาโพรงเหมือนพี่ใหญ่เลย
「พี่ใหญ่ ทางซ้ายมือของพี่ เดินไปสองก้าว ตรงข้างก้อนหินนั่น」
「เสี่ยวหยาง ข้างหน้าตรงไปหนึ่งก้าวครึ่ง มีสองรูอยู่ติดกัน ระวังอย่าให้พวกมันหนีไป」
อู๋ซุ่ยชี้ทางไปพลาง หยิบพลั่วขึ้นมาขุดเองด้วย
เขาเดินไปยังจุดแสงสีเขียวสว่างจุดหนึ่ง
พลั่วตัดเฉียงลงไปในทรายแข็ง เขาออกแรงงัด เพียงไม่กี่ครั้ง ปลามังกรดินตัวหนึ่งก็ถูกพลิกขึ้นมาพร้อมกับดินทราย
ก่อนที่มันจะทันได้ตั้งตัว อู๋ซุ่ยก็ใช้ด้านข้างของพลั่วฟาดลงไปทันที
เสียงทึบดังขึ้น
ปลามังกรดินตัวนั้นก็สงบลงในพริบตา ร่างอ่อนปวกเปียกแนบอยู่บนพื้นทราย
อู๋ซุ่ยเดินเข้าไปจับหัวมัน ยกขึ้นมา
ให้ตายเถอะ ตัวนี้ใหญ่กว่าตัวแรกที่เฉินหยางขุดได้เสียอีก คงหนักสัก 2 จิน
「เจ้ารอง ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แกหาโพรงเจอได้ยังไงน่ะ?」
อู๋กังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง
อาศัยประสบการณ์หลายสิบปี เขายังต้องเพ่งหาอยู่นานกว่าจะเจอโพรงปลามังกรดินสักโพรง
แต่อู๋ซุ่ยกลับชี้ตรงไหนก็ขุดเจอ ขุดทีไรก็แม่นทุกครั้ง
「สายตาผมดีน่ะสิ แมวตาบอดยังจับหนูตายได้เลย」
อู๋ซุ่ยตอบปัด ๆ แล้วโยนปลามังกรดินลงถัง
「อย่ายืนเหม่อ รีบขุดเถอะ เดี๋ยวน้ำขึ้นพวกมันก็หนีกลับทะเลไปหมด」
ทั้งสามคนเริ่มขุดกันอย่างบ้าคลั่งทันที