สายลมทะเลพัดพากลิ่นเค็มชื้นปะทะใบหน้า ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
อู๋ซุ่ยยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนหันไปเรียกเฉินหยางที่หดตัวอยู่ข้างห้องโดยสาร
“เสี่ยวหยาง อย่ามัวเหม่อ มาช่วยกันทำงานหน่อย”
เฉินหยางฝืนลุกขึ้นยืน ทั้งเวียนหัวทั้งตาพร่า แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเปลี่ยนเรือหรือเปล่า วันนี้เขาถึงไม่อาเจียน แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไรนัก ทั้งตัวยังดูหมดเรี่ยวแรง
อู๋ซุ่ยชี้ไปยังตะกร้าพลาสติกบนพื้น ข้างในมีเบ็ดราวที่จัดเตรียมไว้ขดเป็นวง ขอบตะกร้าห้อยสายแขนงกับเบ็ดตกปลาหลายร้อยชุดเรียงแน่นขนัด
“เริ่มจากแยกสายแขนงพวกนี้ออกมาก่อน อย่าให้พันกัน”
อู๋ซุ่ยหยิบสายแขนงขึ้นมาเส้นหนึ่งแล้วจัดให้เรียบร้อย
“ถ้ามันพันกันใต้น้ำก็เสียเปล่า ตอนหย่อนลงไปตามเรือต้องปล่อยให้ไหลลื่น”
เฉินหยางพยักหน้า เลียนแบบอู๋ซุ่ย แยกสายแขนงออกทีละเส้นแล้วเกี่ยวไว้กับช่องล็อกตรงกราบเรือ
อู๋กังโผล่หน้าออกมาจากห้องบังคับเรือ ตะโกนเรียกคนด้านหลัง
“น้องรอง กุ้งอยู่ในถังพักน้ำแล้ว ถึงเวลาเกี่ยวเบ็ดได้แล้วล่ะ ขับไปข้างหน้าอีก 20 นาทีก็ถึงที่หมาย”
“รู้แล้ว พี่ใหญ่” อู๋ซุ่ยขานรับ ก่อนเดินไปตักกุ้งเป็น ๆ ขึ้นมาจากถังพักน้ำด้วยสวิง
กุ้งพวกนี้ซื้อจากหลินเทาก่อนออกเดินทางโดยเฉพาะ
เดิมทีอู๋ซุ่ยคิดจะซื้อเหยื่อตายราคาถูก แต่พอนึกว่าคืนนี้ตั้งใจมาหาปลาตัวใหญ่ จึงกัดฟันซื้อกุ้งแชบ๊วยเป็น ๆ ที่ยังดิ้นดุ๊กดิ๊กมาห้าร้อยกว่าตัว