อู๋ซุ่ยถอนหายใจ แล้วจับสายหลักด้วยมือทั้งสองข้างอีกครั้ง
“พี่เขย สู้ ๆ นะครับ อีกสักพักอาจได้ตัวใหญ่ก็ได้”
เฉินหยางยืนถือสวิงอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
“ขอบใจนะ ไปทำงานของนายเถอะ”
อู๋ซุ่ยออกแรงจากเอว ดึงสายขึ้นมา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปลาเก๋าแดงทำให้โชคหมดไปแล้วหรือเปล่า การหย่อนเบ็ดสิบกว่าครั้งหลังจากนั้น นอกจากปลากะมงเหลืองที่ราคาดีหน่อย ที่เหลือก็เป็นปลาเนื้อธรรมดาทั่วไปทั้งนั้น
“ที่นี่ไม่เลวเลยนะ ได้ปลาต่อเนื่องกันเลย”
อู๋กังชะโงกหน้าไปมาอยู่ในห้องควบคุม สายตาจับจ้องไม่วาง ราวกับอยากออกมาดึงสายเองเสียเดี๋ยวนั้น
อู๋ซุ่ยไม่ได้ตอบ เขาเก็บสายซ้ำ ๆ อย่างไร้ความรู้สึก
ทันใดนั้น สายหลักในมือก็กระตุกวูบลง แรงมหาศาลเกือบกระชากสายหลุดจากมือ
“บ้าเอ๊ย!” อู๋ซุ่ยสบถ รีบยืนตั้งหลักให้มั่นแล้วกำสายหลักไว้แน่นด้วยสองมือ
“เกิดอะไรขึ้นครับพี่เขย?” เฉินหยางสะดุ้ง รีบเข้ามาดู
“มีตัวใหญ่ แรงเยอะไม่เบาเลย”
อู๋ซุ่ยกัดฟัน เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นมา
สิ่งที่อยู่ใต้ผิวน้ำดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ถึงกับลากสายหลักพุ่งไปมาในน้ำ
อู๋ซุ่ยไม่กล้ากระชากสู้ ทำได้เพียงผ่อนสายตามแรงของมันเล็กน้อย พอแรงพุ่งของมันลดลงจึงค่อยดึงกลับ
ทั้งดึงทั้งผ่อนอยู่ห้าหกนาที เงาดำใต้ผิวน้ำถึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
แสงจากไฟส่องใต้น้ำทำให้เฉินหยางสูดลมหายใจเฮือก
“โธ่เอ๊ย นั่นตัวอะไรครับ งูน้ำหรือเปล่า?”
ปลาไหลทะเลตัวหนึ่งอ้วนเท่าแขนผู้ใหญ่ ดิ้นบิดไปมาอย่างรุนแรงอยู่บนผิวน้ำ