ทั้งสามคนหิ้วหอยมือพระหนักหลายสิบชั่งกลับขึ้นเรือ
อู๋ซุ่ยทิ้งตัวนั่งแหมะบนดาดฟ้า ราวกับหมดเรี่ยวแรง ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
อู๋กังมองถังสองใบที่เต็มไปด้วยหอยมือพระจนล้น ก็ยิ้มกว้างเสียจนหุบปากไม่ลง
เมื่อมีเงินก้อนใหญ่หลายพันหยวนนี้เป็นทุนรองรับ ในที่สุดก้อนหินที่ค้างคาในใจก็หล่นลงเสียที
ก่อนหน้านี้เขายังเสียดายเงินทุนค่ากุ้งเป็น ๆ 500 ตัว กลัวว่าเบ็ดราวจะเสียเปล่า
แต่ตอนนี้เขาไม่ใส่ใจแล้ว ต่อให้เบ็ดราวเสียหายยกชุด คืนนี้ก็ยังได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ
“น้องรอง ถึงที่แล้ว”
อู๋กังลดความเร็วเรือ เครื่องยนต์ส่งเสียงกระหึ่มอย่างสม่ำเสมอ
บนผิวน้ำ ทุ่นที่โยนลงไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนกำลังลอยขึ้นลงตามคลื่น
อู๋ซุ่ยสะบัดแขนที่เมื่อยล้า แล้วหันไปมองเฉินหยาง
“เสี่ยวหยาง ไปยกสายหลักขึ้นมา คันแรกนายเป็นคนเก็บนะ”
เฉินหยางโบกมือรัว ๆ ส่ายหัวจนแทบเหมือนลูกข่าง
“พี่เขย ผมไม่ไหวหรอก ผมเป็นคนดวงซวยมาตั้งแต่เด็ก จับฉลากยังไม่เคยได้แม้แต่สบู่”
“ถ้าคันแรกไม่ได้ปลา จะถือเป็นลางไม่ดี ผมไม่เอาด้วยหรอก”
อู๋ซุ่ยหันไปมองห้องควบคุมเรือ
“พี่ใหญ่ งั้นพี่มา”
“อย่า ๆ ๆ!”
อู๋กังรีบหดหัวกลับไป ปฏิเสธไม่หยุด
“ช่วงนี้ดวงนายกำลังขึ้น ทำอะไรก็สำเร็จ คันแรกต้องให้นายเป็นคนเริ่มสิ ฉันไม่กล้าแตะหรอก”
อู๋ซุ่ยจนใจ จึงเปิดเรดาร์ระบบกวาดดูรอบหนึ่งตามความเคยชิน
จุดแสงใต้ทะเลกระจายตัวให้เห็นอย่างชัดเจน
ตรงตำแหน่งเบ็ดคันแรกมีจุดแสงสีเขียวสว่างวาบอยู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ว่างเปล่าแน่