อู๋ซุ่ยขยับเข้ามาดู ก่อนจะย่อตัวลงจิ้มปลาสีเหลืองที่ยังดิ้นพล่านอยู่บนดาดฟ้าเรือ
“พี่ใหญ่ พี่ตื่นเต้นเกินไปแล้วนะ แบบนี้ยังจำผิดได้อีกหรือ?”
“ไม่ใช่ปลาโครเกอร์เหลืองตัวใหญ่จริง ๆ หรือ?” เฉินหยางยังไม่ยอมแพ้ ขยับเข้ามาจ้องปลาตัวนั้นซ้ำไปซ้ำมา
อู๋ซุ่ยส่ายหน้า “นี่คือปลาชุนจื่อ ชื่อวิทยาศาสตร์ว่าปลาหวงกู๋”
“ดูเกล็ดมันสิ ถึงจะเป็นสีเหลืองเหมือนกัน แต่ไม่แวววาวเท่าปลาโครเกอร์เหลืองตัวใหญ่ สีจะหม่นกว่านิดหน่อย”
“จุดที่ต่างกันชัดที่สุดอยู่ที่ปาก” อู๋ซุ่ยจับปากปลาแล้วง้างออกให้ทั้งสองคนดู
“ขากรรไกรล่างของปลาโครเกอร์เหลืองตัวใหญ่ยาวกว่าขากรรไกรบน แต่ปลาชุนจื่อมีขากรรไกรบนยาวกว่าขากรรไกรล่าง แถมหัวก็กลมกว่าเล็กน้อย”
อู๋กังที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ หน้าแดงขึ้นมา ก่อนจะกระแอมสองครั้ง
“เมื่อกี้แสงมันมืดไปหน่อย ฉันเลยมองไม่ชัด ตอนปลาตัวนี้เพิ่งขึ้นจากน้ำ โดนไฟส่องสว่างสาดใส่จนเป็นประกายสีทอง ใครเห็นก็ต้องนึกว่าเป็นปลาโครเกอร์เหลืองตัวใหญ่ทั้งนั้นแหละ”
เฉินหยางหมดแรงใจ ทิ้งตัวนั่งลงบนดาดฟ้าเรือ
“ดีใจเก้อเลย ฉันนึกว่าพวกเราจะรวยกันแล้วเสียอีก”
“เอาน่า อย่าโลภนักเลย” อู๋ซุ่ยโยนปลาชุนจื่อลงบ่อพักปลามีชีวิต
“ถึงปลาตัวนี้จะไม่ดีเท่าปลาโครเกอร์เหลืองตัวใหญ่ แต่ก็ถือเป็นอาหารทะเลที่ใช้ได้ ในตลาดปลาสดขายได้ราวร้อยหยวนต่อครึ่งกิโล ตัวนี้หนักกว่าหนึ่งกิโลนิดหน่อย ขายได้สองร้อยกว่าหยวนแล้ว”
พอได้ยินว่าขายได้สองร้อยกว่าหยวน สีหน้าเฉินหยางก็ดีขึ้นมาหน่อย