ซ่า!
เงาร่างสีเขียวคล้ำขนาดมหึมาพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา
“ปลากะรังจุดฟ้า!” อู๋กังชะโงกหน้าออกมา ร้องเรียกอย่างตื่นเต้น
ปลากะรังจุดฟ้าตัวนี้ลำตัวกำยำ ลวดลายบนตัวมองเห็นได้ชัดเจน ภายใต้แสงไฟยังสะท้อนประกายสีเขียวอมฟ้าจาง ๆ
เฉินหยางใช้สวิงตักมันไว้ แล้วทั้งสองคนก็ช่วยกันยกขึ้นมาบนดาดฟ้า
“โอ้โห นี่ต้องหนักตั้ง 10 ชั่งแล้วมั้ง?”
อู๋กังวิ่งออกมาจากห้องคนขับ นั่งยอง ๆ ลงกับพื้น กะขนาดด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น
“ปลากะรังจุดฟ้าป่าที่หนักเกิน 10 ชั่ง ราคาชั่งละอย่างน้อยก็ 100-200 หยวน ตัวนี้ตัวเดียวก็มีค่ากว่าพันหยวนแล้ว”
เขารีบหยิบเข็มฉีดยามาไล่ลมออกจากตัวปลา
พอเอาปลาใส่ลงในบ่อพักปลาเป็น ๆ แล้วเดินออกมา เขาก็อดยกนิ้วโป้งให้กับอู๋ซุ่ยไม่ได้
“น้องรอง มือขึ้นกว่าหยางน้อยตั้งเยอะ”
“พอลงมือก็ได้เงินเข้ากระเป๋าพันกว่าหยวนแล้ว ส่วนหยางน้อยลากสายเบ็ดอยู่ตั้งนาน รวมกันแล้วยังขายไม่ได้ 200 หยวนเลย”
เฉินหยางยืนอยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก แต่ไม่กล้าพูดอะไร
ยังมีหน้ามาว่าเขาอีกหรือ?
ดวงของพี่ใหญ่เองก็ไม่ได้ดีนักนี่นา นอกจากปลาชุนจื่อตัวนั้นที่พอมีราคา ตัวอื่นรวมกันก็ได้แค่สองสามร้อยหยวนเอง
อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปล่อยเบ็ดว่างไว้ตั้งหลายอันไม่ใช่หรือ?
ถึงจะขายไม่ได้ราคา แต่ก็ไม่ได้กลับมือเปล่า แค่นี้ก็ดีมากแล้ว
แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป กลัวจริง ๆ ว่าพี่ใหญ่จะตบเขาอีก
อู๋ซุ่ยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เขาเกี่ยวสายหน้าเข้าที่แล้วดึงเบ็ดต่อ
ดึงไปไม่ถึงสองเบ็ด มือก็พลันหนักอึ้ง