อารมณ์หดหู่ของประเทศหลงไม่อาจเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงได้ ทุกคนทำได้เพียงมองประตูที่เชื่อมไปยังโลกของเกมอดอยากปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้
นี่เป็นครั้งที่แปดแล้ว!
เห็นเพียงห้วงอากาศสั่นสะเทือน รอยแยกฉีกพื้นดินออกอย่างฉับพลัน ก่อนจะค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้น
เมื่อรอยแยกขยายออก ประตูประหลาดบานหนึ่งก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากภายใน
หลินเย่มองประตูที่คุ้นตาตรงหน้าโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย
นี่มันประตูวิจิตรในเกมอดอยากไม่ใช่หรือ!
ในเกมอดอยาก ประตูบานนี้เป็นจุดเกิดของผู้เล่น และในโหมดเกมบางแบบ มันยังใช้เป็นจุดคืนชีพได้ด้วย
แต่ตอนนี้เกมได้ปรากฏขึ้นในโลกความเป็นจริงแล้ว หลินเย่จึงไม่แน่ใจว่าประตูวิจิตรยังมีฟังก์ชันคืนชีพอยู่หรือไม่
หลินเย่ยังไม่ทันได้คิดต่อ กระแสน้ำวนภายในประตูก็หมุนเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน กรงเล็บเงามืดคู่หนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน กระชากร่างของเขาเข้าไปในประตู!
ขณะเดียวกัน สายตาของผู้คนทั่วโลกต่างจับจ้องไปยังภาพถ่ายทอดสดเฉพาะของประเทศตน
วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
ประเทศที่เอาชีวิตรอดมาจนถึงวันที่แปดได้ ต่างทำความเข้าใจอันตรายขั้นพื้นฐานจนกระจ่างแล้ว ผู้ถูกเลือกของพวกเขาล้วนมีสภาพดีเยี่ยม ช่องเก็บของส่วนตัวก็อัดแน่นไปด้วยเสบียง
มีเพียงห้องถ่ายทอดสดของบางประเทศเท่านั้นที่ผู้ถูกเลือกมีเสบียงติดตัวน้อยนิด ดูขัดสนเป็นพิเศษ
และในกลุ่มนั้นก็มีหลินเย่ที่เพิ่งข้ามมิติมาอยู่ด้วย
“ใช้มือถือไม่ได้!”
“ก็จริง ถ้าใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้ ประเทศหลงคงไม่ต้องใช้สมุดเล่มเล็กจดข้อมูลของเกมอดอยากหรอก”
หลินเย่มองไปรอบ ๆ เห็นผู้ถูกเลือกอีกเจ็ดแปดคนทยอยตามกันมา
ผู้ถูกเลือกของประเทศเหล่านั้นต่างก็ล้มเหลวในการผ่านด่านวันที่เจ็ดเช่นกัน
ในเมื่อเป็นผู้แพ้เหมือนกัน ผู้ถูกเลือกจากแต่ละประเทศจึงไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกัน ต่างพากันเริ่มสำรวจพื้นที่รอบประตูวิจิตร
หลินเย่ไม่ได้รีบออกเดินทาง แต่ยืนอยู่กับที่เพื่อวอร์มร่างกายก่อน
เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นาน ยังปรับตัวได้ไม่เต็มที่ รู้สึกว่ากล้ามเนื้อและกระดูกไม่ค่อยมีแรง
คนเดิมมีชื่อและหน้าตาเหมือนหลินเย่ทุกประการ เพียงแต่รูปร่างผอมกว่า ไม่มีความสามารถอะไรนัก อาศัยใบหน้าหล่อเหลาไลฟ์สดหาเงินบนอินเทอร์เน็ต
จะว่าไป คนเดิมก็ได้ประโยชน์จากหน้าตาจริง ๆ
เพื่อให้ดูดีเมื่อออกกล้อง คนเดิมจึงควบคุมเปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายให้ต่ำมาก อาหารที่กินในแต่ละวันก็มีสารอาหารไม่เพียงพอ สภาพร่างกายดูน่าเป็นห่วงเอามาก ๆ
ถ้าเป็นเวลาปกติ อย่างมากก็แค่ลุกขึ้นแล้วหน้ามืดไปชั่วครู่
แต่ตอนนี้เขากำลังเอาชีวิตรอดในต่างโลก ใบหน้าหล่อเหลานี้จึงแทบไม่ต่างจากแจกันประดับ
สวยงาม แต่เปราะบาง!
ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือ หลังคนเดิมใช้พลังพิเศษหลบหนี แก่นพลังพิเศษก็หายไปพร้อมกับคนเดิมด้วย
ตอนนี้หลินเย่ไม่เพียงไม่ได้สืบทอดพลังพิเศษมา แต่ยังต้องรับช่วงร่างกายอ่อนแอของคนเดิมมาด้วย
โชคดีที่สิทธิพิเศษของผู้ได้รับพรจากเทพ ซึ่งทำให้สามารถรับชมการถ่ายทอดสดของประเทศตนเองได้ ยังไม่ถูกยกเลิก นี่นับเป็นข่าวดีเพียงอย่างเดียวของประเทศหลงในตอนนี้
【ประกาศจากระบบ: ผู้ได้รับพรจากเทพแห่งประเทศหลงใช้อัลติเมตพลังพิเศษแล้ว พลังพิเศษสลับวิญญาณสิ้นสภาพลงอย่างถาวร!】
พร้อมกับเสียงประกาศเย็นชาของระบบเกมอดอยาก เสียงเยาะเย้ยจากประเทศอื่นก็ปรากฏขึ้นในห้องถ่ายทอดสดของประเทศหลงอีกครั้ง
【ฮ่า ๆ ๆ! ผู้ได้รับพรจากเทพที่ไม่มีแม้แต่สกิล! นี่มันขยะชัด ๆ!】
【ประเทศหลงหมดหวังแล้ว พอจบวันที่แปดคงได้ตายกันหมดทั้งประเทศละมั้ง!】
【ว่าไป นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นผู้ได้รับพรจากเทพใช้อัลติเมตสกิล ผลลัพธ์ก็แข็งแกร่งจริง อย่างน้อยก็รักษาชีวิตไว้ได้!】
หลินเย่ไม่สนใจคำเยาะเย้ยในห้องถ่ายทอดสด แต่ไล่อ่านข้อมูลทีละบรรทัดเพื่อดึงสิ่งที่อยากรู้จากในนั้น
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!”
“ผู้ตื่นพลังแต่ละคนไม่เพียงใช้พลังพิเศษเฉพาะตัวได้เท่านั้น ถึงขั้นยอมแลกกับการที่พลังพิเศษสิ้นสภาพ เพื่อใช้พลังพิเศษอัลติเมตที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าได้ด้วย”
“มิน่าล่ะ ถึงได้ดึงฉันจากโลกมาอยู่ที่นี่ได้!”
หลินเย่ยังไม่ทันได้คิดต่อ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ
เมื่อหันไปมองตามตำแหน่งที่ถูกแตะ หลินเย่ก็เข้าใจตัวตนของอีกฝ่ายในทันที
นี่คือผู้ถูกเลือกที่ประเทศหลงสุ่มได้ในรอบนี้สินะ?
เสียดายที่ไม่ใช่สาวสวย!
หลินเย่เล่นเกมอดอยากมาหลายปี มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตัวเองสามารถแบกเพื่อนร่วมทีมให้ผ่านด่านได้ด้วยตัวคนเดียว!
ไม่ว่าประเทศหลงจะสุ่มได้ผู้ถูกเลือกเป็นใครก็ตาม!
ในเมื่อผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว หลินเย่ก็หวังว่าจะได้เพื่อนร่วมทีมเป็นสาวสวยที่มองแล้วเจริญตาจะดีที่สุด
แต่ถึงจะไม่ได้อย่างหวัง หลินเย่ก็ไม่เสียดาย อย่างไรเสียเพื่อนร่วมทีมตรงหน้าก็ดูน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อย
ชายผมเกรียนทางซ้ายสวมชุดลายพรางสีซีดที่ผ่านการซักจนสีจาง รูปร่างกำยำแข็งแกร่ง แผ่นหลังตั้งตรงดุจหอก
ใบหน้าสีทองแดงฉายแววมุ่งมั่น ดวงตาสงบนิ่งและเฉียบคม แม้จะอยู่กลางทุ่งหญ้าเริ่มต้นอันรกร้างเงียบงันของเกมอดอยาก เขาก็ไม่เผยอาการลนลานแม้แต่น้อย
เขาคือผู้ถูกเลือกคนที่แปดและคนสุดท้ายของประเทศหลง ราชันนักรบประจำการ หลูจื่อเจิ้ง
หลูจื่อเจิ้งก้าวขาออกไปเป็นสัญญาณให้เริ่มเดินทาง ก่อนจะเหลือบมองหลินเย่ที่ไร้พลังพิเศษและดูอ่อนแออยู่เบื้องหลัง น้ำเสียงใสกระจ่างดังขึ้นเบา ๆ
“ไม่ต้องกลัว!”
“ต่อให้ไม่มีพลังพิเศษคุ้มครอง คนประเทศหลงก็สร้างหนทางของตัวเองขึ้นมาได้!”
แต่เมื่อเห็นร่างผอมบางของหลินเย่ หลูจื่อเจิ้งก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
ดูท่าภารกิจครั้งนี้ ภาระบนบ่าของเขาคงหนักขึ้นกว่าเดิม! น่าเสียดายที่ไม่ใช่สาวสวย ต่อให้แบกไม่ไหว อย่างน้อยมองสักสองสามทีก็คงเพิ่มกำลังใจได้บ้าง
คำพูดนี้ของเขาเป็นการปลอบหลินเย่ และปลอบผู้ชมทุกคนในห้องถ่ายทอดสดของประเทศหลงด้วย
ประโยคเดียวทำให้ชาวประเทศหลงที่กำลังร่ำไห้นับไม่ถ้วนสะอึกสะอื้นขึ้นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งสิ้นหวังมากกว่าเดิม
ต่อให้ราชันนักรบแข็งแกร่งเพียงใด สุดท้ายก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
ในโลกเกมอดอยากที่มีอันตรายซ่อนอยู่ทุกหนแห่งและสัตว์ประหลาดเพ่นพ่าน อีกทั้งผู้ถูกเลือกเจ็ดรอบก่อนหน้าก็ล้มตายกันหมดแล้ว
ทหารธรรมดาหนึ่งคน กับผู้ได้รับพรจากเทพที่ไม่มีพลังพิเศษและเป็นตัวถ่วงล้วน ๆ อีกหนึ่งคน
ประเทศหลงจะเอาชนะได้อย่างไร?
ยังมีโอกาสรอดชีวิตจริง ๆ หรือ?
แล้วพวกเขาจะรักษาชะตาชาติครั้งสุดท้ายของประเทศหลงเอาไว้ได้อย่างไร?
คณะวิเคราะห์ของประเทศอื่นตัดสินโทษประหารให้ประเทศหลงไปก่อนแล้ว เสียงเยาะเย้ยจากบัญชีผู้ใช้ต่างชาติก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
【ประเทศหลงควรถูกฝังลงดินไปตั้งนานแล้ว อาณาจักรโบราณก็สมควรถูกประวัติศาสตร์คัดทิ้ง!】
【ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ได้รับพรจากเทพของประเทศหลงจะตายยังไง หึ ๆ ฉันพนันว่าอดตาย!】
【หมอนี่ก็โชคร้ายนะ แต่ถ้าคุณเป็นคนที่ถูกสุ่มให้สลับวิญญาณ คุณก็ทำได้แค่ยอมรับชะตากรรม ฮ่า ๆ!】
เมื่อเห็นคำเยาะเย้ยจากประเทศอื่นในห้องถ่ายทอดสด และสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อของเพื่อนร่วมทีมตรงหน้า
ความสับสนที่เคยอยู่ในแววตาของหลินเย่ก็ค่อย ๆ จางหายไปจนหมด
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือประกายแสงลึกล้ำและร้อนแรงวูบหนึ่ง
คนเหล่านี้อยากให้เขาตาย แต่สวรรค์อยากให้เขามีชีวิตอยู่!
ตัวเขาในอีกโลกหนึ่งป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย ชีวิตเหลืออีกไม่นาน
ตอนนี้วิญญาณได้ข้ามมายังดาวบลู นี่คือพรจากสวรรค์อยู่แล้ว!
ในเมื่อมาแล้วก็จงยอมรับมัน!
ในเมื่อหลินเย่ได้รับช่วงตัวตนผู้ได้รับพรจากเทพแห่งประเทศหลงมาแล้ว เช่นนั้นเขาก็จะรับแบกรับชะตากรรมที่พันผูกอยู่กับตัวตนนี้เอง!
ผู้ได้รับพรจากเทพของประเทศอื่นใช้พลังพิเศษคว้าชัยชนะ
แต่ผู้ได้รับพรจากเทพที่ดูเหมือนตัวเปล่าอย่างเขา ก็มีไพ่ตายที่ไม่มีใครบนดาวบลูรู้จักอยู่ในมือ!
นั่นก็คือความทรงจำจากการเล่นเกมอดอยากจนผ่านครบทุกด่าน!
มีคู่มือฉบับสมบูรณ์อยู่ในมือแบบนี้ เขาจะกลัวบ้าบออะไร!
หลินเย่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยืนเท้าเอว แล้วตัดสินใจเงียบ ๆ อยู่ในใจ
ไม่มีพลังพิเศษแล้วจะทำไม ในสนามเอาชีวิตรอดของเกมอดอยาก เขาก็สามารถยืนเคียงข้างเทพเจ้าได้!
นับจากวินาทีที่เขามาถึง ประเทศหลงถึงจะได้รับพรจากเทพอย่างแท้จริง
อีกด้านหนึ่ง หลูจื่อเจิ้งซึ่งคอยสังเกตสภาพจิตใจของหลินเย่มาตลอด กลับส่ายหน้าเบา ๆ ในใจ
จบเห่แล้ว! เพิ่งเริ่มต้นเองแท้ ๆ!
เจ้ากวางโง่นี่ไม่รู้กำลังยืนยิ้มอะไรอยู่ตรงนั้น หวังว่านี่จะเป็นวิธีให้กำลังใจตัวเองของคนต่างโลกก็แล้วกัน!