แสงแดดยามเที่ยงแผดเผาร้อนแรง
ลานสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรของสหกรณ์
ใต้ต้นกล้วยหลายต้นที่เหี่ยวเฉาจนใบห้อยลู่ จ้าวต้าเป่า หัวหน้าสถานี เอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย มือหนึ่งถือแก้วเคลือบจิบชาสมุนไพรเย็น ๆ
หวังต้าจู้จูงเกวียนวัวมาจอดอยู่นอกลาน
ลานหลังสถานีเต็มไปด้วยเศษเหล็กเศษทองแดงกองพะเนินอย่างระเกะระกะ
รถแทรกเตอร์ตงฟางหงสองคัน สีถลอกเป็นด่าง สายพานขาด นอนแอ้งแม้งอยู่ตรงมุมกำแพง ใต้ท้องรถมีหญ้าขึ้นรกครึ้ม
จ้าวต้าเป่าหัวหน้าสถานีลงพุงพลุ้ย เอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายในลาน เคี้ยวเมล็ดแตงเล่น
เปลือกเมล็ดแตงถูกถ่มทิ้งเกลื่อนพื้น
พอเห็นหวังเถี่ยจวินพาหญิงสาวหน้าตาสะสวยเกินจริงเข้ามา เขาก็ไขว่ห้าง ถ่มเศษเมล็ดแตงออกจากปาก แล้วเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ว่า
“อ้าว หัวหน้าหน่วยหวัง ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วหรือว่าจะยืมเครื่องสูบน้ำ ต้องต่อคิวด้วย!”
หวังเถี่ยจวินยิ้มประจบแล้วเดินเข้าไปหา “หัวหน้าจ้าว เราไม่ได้จะยืมเครื่องสูบน้ำ เราอยากซื้อรถแทรกเตอร์สองคันที่ปลดระวางแล้วในลานหลังสถานีน่ะ ชั่งขายตามราคาเศษเหล็ก คุณว่าได้ไหม?”
“ราคาขยะเหล็กงั้นเหรอ?”
จ้าวต้าเป่าเหลือบมองหวังเถี่ยจวินด้วยหางตาสามเหลี่ยม แล้วถ่มเปลือกเมล็ดแตงทิ้ง “หวังเถี่ยจวิน นายคิดว่าสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรเป็นกิจการที่บ้านนายเปิดหรือไง? นั่นเป็นทรัพย์สินของรัฐ! ต่อให้ก้อนเหล็กพวกนี้ผุพังอยู่ในทุ่ง ก็ยังเป็นของรัฐ!”
“เราก็ทำไปเพื่อรับมือภัยแล้ง รักษาผลผลิตไว้นะ!” หวังเถี่ยจวินร้อนใจ
จ้าวต้าเป่าแบมือออกมา นิ้วทั้งสามอวบหนาราวกับหัวไชเท้า แล้วถูนิ้วเข้าด้วยกัน “พูดเรื่องจิตสำนึกไม่มีประโยชน์ อยากขนไปก็ได้ คันละ 500 หยวน แถมคูปองธัญพืชทั่วประเทศอีก 200 ชั่ง ขาดไปแม้แต่สตางค์เดียวก็ไม่ต้องคุย!”