ซูเนี่ยนเซิงจำใบหน้านี้ได้
ในหน่วยผลิตหงซิง ชายคนนี้ชื่อหวังฉางกุ้ย เป็นพ่อม่ายแก่ที่รับหน้าที่เฝ้าโกดังเก่าของหน่วยผลิต
เขาเป็นใบ้ หลังค่อมอยู่ตลอด เจอใครก็ได้แต่ยิ้มแฉ่งอย่างซื่อ ๆ ไม่ว่าจะเตะสักสามครั้งก็เค้นคำพูดไม่ออก
ตอนตระกูลซูต่อเติมบ้านหิน เขายังตามหวังต้าจู้กับคนอื่น ๆ มาช่วยก่ออิฐฉาบปูนอยู่สองวัน
แต่ตอนนี้ หวังฉางกุ้ยผู้ซื่อสัตย์กลับยืดหลังตรง ผมหวีเรียบกริบ บนสันจมูกยังมีแว่นกรอบทองสวมอยู่
แม้แต่ขาขวาที่ปกติเคยกะเผลกอยู่บ้างก็หายกะเผลกไปแล้ว เดินฉับไว สายตาเย็นชาและคมกริบ ไม่เหลือเค้าคนซื่อทึ่มอย่างที่เคยเห็นเลย
“พันตรีวาตานาเบะ”
ชายสวมชุดจงซานสีเทาที่อยู่ข้าง ๆ ก้มศีรษะ ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้
หวังฉางกุ้ย—ไม่สิ ควรเรียกพันตรีวาตานาเบะ เขารับเอกสารมา เปิดดูคร่าว ๆ แล้วส่งเสียงแค่นหัวเราะ
เป็นภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน สำเนียงเป๊ะอย่างยิ่ง
“เรือขนสินค้าทางท่าเรือสิบสามห้างจัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
“เรือขนสินค้าของท่าเรือจะออกตอนตีสามคืนนี้ ขอแค่ขนแร่ทังสเตนที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์ชุดนี้กับแผนผังการวางกำลังป้องกันชายฝั่งฉงเต่าขึ้นเรือ ภารกิจก็จะสำเร็จครับ”
ลูกน้องตอบอย่างนอบน้อม “ท่านพันตรีครับ หลินหว่านซูที่ถูกส่งไปอยู่หน่วยผลิตหงซิง ได้แบบแปลนมาหรือยังครับ? ได้ยินว่าทางประเทศเอ็มพลาดแล้ว ทำไมทางเราถึงยังไม่มีความคืบหน้าเลย เบื้องบนไม่พอใจมากครับ”
สายตาของหวังฉางกุ้ยเย็นเยียบลงทันที “บากะ! ทางประเทศเอ็มนั่นฉลาดเกินจนพลาดเอง ตอนนี้เขตทหารจับตาหน่วยผลิตหงซิงเหมือนหมาบ้า แบบแปลนถูกย้ายไปแล้ว ตอนนี้เราไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนั้น อาศัยช่วงที่ภัยแล้งรุนแรง พื้นที่ต่าง ๆ กำลังวุ่นวาย ขนทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ใต้ดินทั้งหมดกลับประเทศต่างหากคือเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ ถ้าทำแผนการของจักรวรรดิไม่สำเร็จ หัวของแกกับฉันได้กลายเป็นอาหารหมาแน่”