เราทำเครื่องขึ้นมาเองสักเครื่องได้ไหม?
ประโยคนี้ดังขึ้นในสถานพยาบาลอันเงียบสงบ ทำเอาบรรยากาศรอบตัวพลอยอึดอัดขึ้นมาหลายส่วน
หัวหน้าหน่วยหวังเถี่ยจวินชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้าอย่างขมขื่น “หมอซู ฝีมือรักษาของคุณเก่งมากก็จริง แต่เรื่องทำเครื่องเหล็กนี่ พวกเราไม่เคยเห็นแบบแปลนด้วยซ้ำ จะทำยังไง? พูดเหลวไหลแล้ว”
ฉู่เจิ้งหยางนอนคว่ำอยู่บนเตียงคนไข้ พอได้ยินก็สะดุ้ง รีบหันไปมองหยางเหวินชิงกับหลินเผยทันที
หลินเผยคือผู้เชี่ยวชาญชั้นแนวหน้าในวงการวิศวกรรมอาวุธของประเทศ
เฉินเค่อหมิงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอากาศพลศาสตร์ของเครื่องบิน
ส่วนศาสตราจารย์โม่ ความสำเร็จด้านฟิสิกส์ของเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาจะเทียบได้
ทำเครื่องสูบน้ำสักเครื่องน่ะหรือ?
กลุ่มผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิที่เคยสร้างทั้งขีปนาวุธและเรือดำน้ำนิวเคลียร์ ตอนนี้กลับติดอยู่ในคอกวัว นั่งกลุ้มว่าจะสูบน้ำขึ้นเนินอย่างไร
นี่มันใช้ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานยิงยุงชัด ๆ
“ทำได้!”
ดวงตาของหลินเผยเป็นประกายวาบ เขาตบต้นขาดังป้าบ “หลักการของเครื่องสูบน้ำดีเซลคือใช้เครื่องยนต์สันดาปภายในขับปั๊มหอยโข่ง โครงสร้างไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย!”
เฉินเค่อหมิงลูบเคราสั้นที่คาง น้ำเสียงสั่นระริก “ออกแบบใบพัดของปั๊มน้ำโดยใช้สูตรพลศาสตร์ของไหลของใบจักร ไม่เพียงสร้างได้เท่านั้น ผมยังเพิ่มระยะส่งน้ำได้อีก 50 เปอร์เซ็นต์! ส่วนต่างระดับ 15 เมตรของสระหลงหวังจะนับเป็นอะไร ต่อให้ 30 เมตร ผมก็สูบขึ้นมาได้!”
ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสหลายคนเข้าสู่โหมดทำงานทันที ราวกับย้อนกลับไปยังวันเวลาแห่งการฝ่าฟันอุปสรรคในห้องทดลอง
สถานพยาบาลที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศหม่นหมอง พลันแปรเปลี่ยนเป็นเวทีเสวนาทางวิชาการ