ประตูไม้ผุพังของห้องฉุกเฉินถูกถีบเปิด เศษไม้กระเด็นว่อน
ลมหนาวปะปนกลิ่นคาวทะเลพัดโกรกเข้ามาในห้องแคบ ๆ
ซูเป่าจูสะดุ้งจนตัวสั่น รีบหันขวับไปมอง
ชายคนหนึ่งสวมเสื้อบุนวมผ้าหยาบสีน้ำเงินเข้มที่ปะชุนเต็มไปหมด บนศีรษะสวมหมวกเหลยเฟิงเก่า ๆ เดินเข้ามาจากทางย้อนแสง
ร่างของเขาผอมซูบ แก้มตอบลึก ทว่าดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกลับเต็มไปด้วยแววอำมหิต ราวกับงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
“คุณอาจ้าว...?” ซูเป่าจูเห็นหน้าคนมาใหม่จนตาแทบถลน ลำคอตีบตันขึ้นมาทันที
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจ้าวเจี้ยนเย่ที่หายตัวไปหลายวัน
เขาไม่แม้แต่จะมองซูเป่าจู เดินตรงไปที่เตียงคนไข้
เมื่อสายตาตกลงบนขาที่หักและกำลังเป็นหนองของจ้าวไห่ชิง หางตาเขาก็กระตุกอย่างแรง
“พ่อ...”
จ้าวไห่ชิงเห็นพ่อแท้ ๆ น้ำตาแห่งความสิ้นหวังก็เอ่อทะลักขึ้นมาทันที เขาคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้แน่นราวกับคนกำลังจมน้ำ “ช่วยผมด้วย! เธอไม่ยอมจ่ายค่าผ่าตัด แถมยังจะยืนมองผมตายทั้งอย่างนี้...”
จ้าวเจี้ยนเย่ยกมือขึ้นตบไหล่จ้าวไห่ชิงหนัก ๆ “หุบปาก เก็บแรงไว้บ้าง”
สิ้นเสียง เขาก็หันหลังกลับ ยกแขนขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือลงบนหน้าซูเป่าจูอย่างแรง
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือนั้นดังชัดและหนักหน่วง
มุมปากซูเป่าจูฉีก เลือดไหลซึม ร่างของเธอเซล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
เธอยกมือกุมหน้า โกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร
ความเหี้ยมเกรียมที่แผ่ออกมาจากตัวจ้าวเจี้ยนเย่ทำให้เธอสั่นสะท้านอยู่ในใจ
“ไม่ยอมรักษาลูกชายฉัน ซูเป่าจู เธอคิดบัญชีไว้รอบคอบดีนี่”
เสียงของจ้าวเจี้ยนเย่ต่ำมาก ราวกับกระดาษทรายครูดแผ่นเหล็กขึ้นสนิม ฟังแล้วเสียวสันหลัง
ซูเป่าจูหมอบอยู่บนพื้น ส่ายหน้ารัว ๆ “คุณอาจ้าว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยนะคะ หมอบอกว่ายาหมด ต่อให้ตัดขาก็ยังต้องใช้เงิน 60 หยวน ตอนนี้เราไม่มีเงินแล้วจริง ๆ ค่ะ...”
จ้าวเจี้ยนเย่คร้านจะฟังเธอพูดมาก จึงหันไปมองคุณหมอหลี่ที่สีหน้าไม่สู้ดี
เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในที่แนบลำตัว หยิบธนบัตรปึกหนาออกมา นับเงินหนึ่งร้อยหยวนได้อย่างรวดเร็ว ก่อนตวัดมือฟาดลงบนโต๊ะตรวจที่เปื้อนเลือดดังเพียะ