ซูอวิ๋นเยี่ยวางสือโถวลง ก่อนเดินมานั่งยอง ๆ ข้างซูเนี่ยนเซิง
เขามองตามทิศทางที่โจวเหมิ่งจากไป กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
“พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งรีบร้อน”
ซูเนี่ยนเซิงตบไหล่เขาเบา ๆ “เหยื่อเพิ่งเข้ามาในเกม ปล่อยให้มันดิ้นอีกสักสองวัน ช่วงนี้ช่วยดูแลพ่อแม่ พี่ใหญ่ และจื่อเหิงให้ดี”
ซูอวิ๋นเยี่ยพยักหน้าหนักแน่น แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
สถานพยาบาลสหกรณ์
กลิ่นฟอร์มาลินฉุนจัดปะปนกับกลิ่นเหม็นคาวของเนื้อเน่า ชวนแสบจมูกและคลื่นไส้
บนเตียงคนไข้ จ้าวไห่ชิงเพิ่งผ่าตัดเลาะเนื้อเยื่อที่ติดเชื้อเสร็จ ไข้สูงไม่ยอมลดและอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ
จ้าวเจี้ยนเย่สวมเสื้อบุผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเก่าโทรม ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมหน้าต่าง จ้องเงาต้นไม้ที่ไหวเอนอยู่นอกหน้าต่าง
ร่างกายของเขาซูบผอม ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายอึมครึมของคนที่ไม่เคยเห็นเดือนเห็นตะวันมานาน
บานพับประตูส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ
ชายคนหนึ่งสวมหมวกฟางขาด ๆ และเสื้อกั๊กหนังแกะ แทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขากวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนล้วงกล่องกระดาษสีขาวเล็ก ๆ ที่ไม่มีฉลากออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้
“พี่เอ ของมาแล้ว ของแท้จากอเมริกา ในตลาดมืดปั่นราคากันถึงหลอดละ 100 หยวน” ชายคนนั้นพูดเสียงแหบ
จ้าวเจี้ยนเย่รับกล่องมา เปิดดูหลอดแก้วบรรจุยาข้างในแวบหนึ่งแล้วเก็บใส่กระเป๋า “ฝากขอบคุณเบื้องบนแทนฉันด้วย”