“สิบแปดมงกุฎ! เธอมันสิบแปดมงกุฎ!”
ชาวบ้านพร้อมใจกันหันไปมองหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้น
เหลียงกั๋วต้งสะดุ้ง รีบก้าวเข้าไปดึงซูเป่าจูไว้ “สหายซู เธอบ้าไปแล้วเหรอ? นี่หมอซูนะ!”
“หมอซูบ้าบออะไร!”
ซูเป่าจูชี้หน้าซูเนี่ยนเซิง ดวงตาแทบถลน เสียงแหลมจนแตกพร่า “พวกคุณโดนเธอหลอกกันหมดแล้ว! เธอยังเรียนมัธยมต้นไม่จบด้วยซ้ำ ครอบครัวเธอถูกส่งมาดัดนิสัยทั้งบ้าน เป็นปัญญาชนตกอับ! คนห้าประเภทดำแบบนี้ พวกคุณยังกล้าให้เป็นหมอประจำหมู่บ้านอีกเหรอ? ถ้าเรื่องนี้รายงานไปถึงสหกรณ์ หน่วยผลิตหงซิงของพวกคุณทั้งหน่วยต้องโดนประณามแน่!”
สิ้นเสียง ทั้งบริเวณก็เงียบกริบ
ซูเป่าจูคิดว่าพอโยนข้อหานี้ออกไป ชาวบ้านจะตกใจกลัวจนลากซูเนี่ยนเซิงลงจากเวที แล้วรุมประณามเธออย่างบ้าคลั่ง
เพราะเธอเคยทำเรื่องแบบนี้มาแล้ว วิธีนี้ใช้ได้ผลทุกครั้ง
แต่ภาพที่เธอคาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
หลังจากเงียบไปเพียงวินาทีเดียว หวังต้าจู้ก็ระเบิดอารมณ์เป็นคนแรก เขาคว้าท่อนไม้ค้ำประตูข้างทางขึ้นมา ชี้ใส่หน้าซูเป่าจูแล้วตวาด “แกเป็นใครกัน ถึงได้มาพ่นมูลอยู่ในหน่วยผลิตของเรา! หมอซูเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เขตทหารเชิญมาเป็นพิเศษ ช่วยชีวิตคนในหน่วยผลิตของเราไว้ตั้งกี่คน! ถ้าแกยังกล้าพูดจาสกปรกอีก ฉันจะตีปากแกให้แตก!”
“ใช่! ยายบ้าจากไหน ปากเหม็นยิ่งกว่าส้วม ยังกล้ามาด่าหมอซูของเราอีก!”
“หัวหน้าหน่วยพูดไว้ตั้งนานแล้ว ใครกล้านินทาหมอซู ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับหน่วยผลิตหงซิงทั้งหน่วย!”
ทุกคนเดือดดาลขึ้นมาทันที
ชายหญิงกว่าสิบคนถกแขนเสื้อขึ้น จ้องซูเป่าจูเขม็ง ท่าทางราวกับพร้อมจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ
ซูเป่าจูตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือด
บ้าไปแล้ว! พวกบ้านนอกพวกนี้บ้ากันไปหมดแล้ว!
ถึงกับกล้าปกป้องคนที่ถูกส่งมาดัดนิสัย!
ซูเนี่ยนเซิงกอดอก มองซูเป่าจูที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอย่างสบายอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน