“บาดเจ็บสาหัส 7 คน ในจำนวนนี้มี 3 คนที่อวัยวะภายในฉีกขาด ห้ามเลือดและเย็บแผลแล้ว ต้องใช้ยาปฏิชีวนะกับเซรุ่มป้องกันบาดทะยัก รีบหน่อย”
โจวเผยหมิงมองผู้บาดเจ็บที่ทำแผลเรียบร้อยแล้ว ก่อนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
ฝีมือการรักษาระดับนี้เชี่ยวชาญยิ่งกว่าโรงพยาบาลสนามเสียอีก
ซูเนี่ยนเซิงยืนตัวตรงอยู่ในตอนนี้ ทว่าข้อมือกลับสั่นเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะเธอใช้พลังพิเศษจนเกินขีดจำกัดอีกแล้ว
ลู่ฉือหยวนยืนอยู่ข้างกาย ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังลมหนาวที่พัดโถมเข้ามา
“ที่เหลือให้พวกเราจัดการ คุณไปพักก่อน” น้ำเสียงของลู่ฉือหยวนทุ้มต่ำ
ซูเนี่ยนเซิงไม่ตอบ
เธอเดินผ่านฝูงคนที่กำลังวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังขอบลานตากข้าว
ตรงนั้นมีร่างสองร่างวางเรียงกัน คลุมด้วยผ้าขาวที่หาได้จากสำนักงานหน่วยผลิต
หวังเถี่ยจวิน หัวหน้าหน่วย นั่งยองอยู่ข้างศพ ใช้สองมือปิดหน้าแน่น น้ำตาเอ่อขึ้นตามร่องนิ้วหยาบกร้าน ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ซูเนี่ยนเซิงหยุดฝีเท้า โน้มตัวลงแล้วยื่นมือเปิดชายผ้าขาวผืนหนึ่งขึ้นเล็กน้อย
ใบหน้าเหี่ยวย่นเปรอะเปื้อนดินโคลนและเขม่าดำเผยออกมา
เป็นคุณตาจ้าวที่อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้านทางตะวันตก
ข้างผ้าขาวยังมีเท้าเล็ก ๆ ข้างหนึ่งโผล่ออกมา สวมรองเท้าผ้าขาดเป็นรู
นั่นคือโก่วหวา หลานชายวัย 6 ขวบของเขา
เมื่อช่วงสายวันนี้ ฝนยังตกปรอย ๆ อยู่
คุณตาจ้าวจูงมือโก่วหวา เดินกะเผลกไปยังสถานีอนามัย
ซูเนี่ยนเซิงเพิ่งรักษาอาการปวดขาเรื้อรังของเขาหาย
ชายชราวางมันเทศเปื้อนดินเต็มตะกร้ากับไข่ไก่ป่า 6 ฟองลงบนโต๊ะ ยิ้มจนเห็นฟัน