หลินหว่านซูนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือทั้งสองกุมกันแน่น
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูรั้วดังขึ้นอีกครั้ง
ซูหมิงจูกับซูอวิ๋นเยี่ยสบตากัน ก่อนจะเดินไปเปิดประตู
ฉู่เจิ้งหยาง โม่จิ่งซาน ซ่งเหวินป๋อ และผู้อาวุโสอีกหลายคนประคองกันเดินเข้ามา
บนตัวพวกเขายังเปื้อนคราบเลือดกับฝุ่นโคลนจากตอนช่วยคนอยู่
“ผู้อาวุโสฉู่ ทำไมพวกคุณไม่พักอยู่ในหลุมหลบภัยล่ะครับ” ซูเว่ยกั๋วรีบเดินเข้าไปหา
ฉู่เจิ้งหยางโบกมือ หลังยังตั้งตรง ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าชวนให้หวาดหวั่น
เขามองหลินหว่านซู “หว่านซู พวกเรามาช่วยกันหารืออีกสักหน่อยเถอะ”
หลินหว่านซูเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
“รังแกกันเกินไปแล้ว!”
โม่จิ่งซานตบโต๊ะโป๊ยเซียนดังปัง จนแก้วชาสั่นกึก ๆ “ทำไมพวกมันถึงกล้ามายั่วยุ แถมยังบินต่ำขนาดนั้น? ก็เพราะคำนวณไว้แล้วว่าปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานของเรายิงไม่ถึงความสูงระดับนั้น! ทำไมถึงกล้าทิ้งระเบิดลงบนแผ่นดินของเรา? ก็เพราะรู้ว่าเรายังไม่มีพลังยับยั้งที่แข็งแกร่งพอ!”
ดวงตาซ่งเหวินป๋อแดงก่ำ เขากัดฟันพูด “ล้าหลังก็มีแต่จะถูกตี! กระดูกแก่ ๆ อย่างพวกเรายังตายไม่หมด พวกมันก็อย่าหวังว่าจะมาทำตามอำเภอใจบนผืนแผ่นดินนี้!”
หลินเผยกำหมัดแน่น “หว่านซู คืนนี้ไม่นอนแล้ว! เมื่อกี้ตอนช่วยคน ฉันเห็นแนวที่เครื่องบินตกลงมา จู่ ๆ ก็เกิดความคิดใหม่เกี่ยวกับโครงสร้างตัวลดแรงสั่นสะเทือนขึ้นมานิดหน่อย รีบคำนวณกันเลย!”
ในที่สุดน้ำตาของหลินหว่านซูก็ร่วงลงมา
เธอไม่ได้เช็ดมัน เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ได้! คำนวณกันตรงนี้เลย!”