“หัวหน้าหน่วย ระดมแรงงานชายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บมาแบ่งงานกัน กลุ่มแรกย้ายซากปรักหักพัง ค้นหาคนที่ถูกทับอยู่ข้างใต้ กลุ่มที่สองต้มน้ำให้เดือด ยิ่งมากยิ่งดี กลุ่มที่สามไปเอาไฟฉายกับคบเพลิงที่สำนักงานหน่วยผลิต มาส่องให้ทั่วลาน!”
“ได้!” หวังเถี่ยจวินกัดฟัน เช็ดเหงื่อบนหน้า ก่อนหันไปตะโกนเรียกคนเสียงดัง
ซูเนี่ยนเซิงหิ้วกล่องยาเดินไปข้างหน้า
ไม่ไกลนัก มีเด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบถูกท่อนไม้หักทับอยู่
ซูเว่ยกั๋วกำลังช่วยชาวบ้านอีกสองคนยกท่อนไม้ใหญ่ขึ้นสุดแรง
“หนึ่ง สอง ยก!”
ท่อนไม้ถูกยกพลิกกลิ้งไปอยู่ข้าง ๆ
เศษไม้แหลมแทงทะลุท้องของเด็กชาย ลำไส้ทะลักออกมา ลมหายใจรวยริน
ชาวบ้านตกใจจนถอยกรูด
ซูเนี่ยนเซิงคุกเข่าข้างหนึ่งแล้วเปิดกล่องยา
“พ่อ จับไหล่เขาไว้ อย่าให้ขยับ คนอื่นถอยไปก่อน!”
“หนูเนี่ยนเซิง ฉันช่วยเอง” เสียงชราดังขึ้น
ซ่งเหวินป๋อหอบหิ้วห่อผ้าเก่า ๆ วิ่งมาหยุดตรงหน้าซูเนี่ยนเซิง
ฉู่เจิ้งหยาง หลินเผย และชายชราอีกหลายคนจากคอกวัวตามมาติด ๆ
“คุณซ่ง”
ซูเนี่ยนเซิงไม่แม้แต่จะเงยตา “เตรียมฆ่าเชื้อ ลำไส้เขาฉีก ต้องเย็บแผล”
“ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์พร้อม แผลอาจติดเชื้อได้”
ซ่งเหวินป๋อขมวดคิ้วแน่น แต่มือยังทำงานอย่างรวดเร็ว เขาหยิบผงยาสมุนไพรที่ทำขึ้นเองกับแอลกอฮอล์ออกมา
“ตอนนี้ช่วยชีวิตเขาก่อนสำคัญกว่า”
ซูเนี่ยนเซิงหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดเสื้อบุนวมที่ขาดรุ่งริ่งของเด็กชาย
นิ้วมือของเธอขยับว่องไว สอดเข้าไปในบาดแผลแล้วจับจุดเลือดออกได้อย่างแม่นยำ
แสงสีเขียวบางเบาเปล่งจากปลายนิ้ว พลังพิเศษธาตุไม้ซึมผ่านเนื้อหนังเข้าไป ฝืนประคองพลังชีวิตที่กำลังร่อยหรอของเด็กชายเอาไว้
ซ่งเหวินป๋อมองวิธีการที่รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาดของเธอ รูม่านตาหดเล็กลง
ความเร็วในการเย็บแผลของเธอเร็วยิ่งกว่าหัวหน้าแผนกศัลยกรรมที่เขาเคยพบในเมืองหลวงเสียอีก
“เหล่าฉู่ ไปหาคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บมาสักสองสามคน แล้วช่วยกันเคลียร์ถ้ำหลบภัย! เหล่าเฉิน มาช่วยฉันยกคน!” ซ่งเหวินป๋อหันไปตะโกนสั่ง