สายลมบนภูเขาคำรามหวีดหวิวข้างหู
ซูเนี่ยนเซิงเร่งพลังพิเศษจนถึงขีดสุด ปลายเท้าแตะกิ่งไม้แห้ง ร่างพุ่งทะยานราวลูกธนูที่หลุดจากสาย แล่นผ่านป่าทึบอย่างรวดเร็ว
ลมปะทะใบหน้าจนเจ็บแสบ แต่เธอไม่แม้แต่จะผ่อนความเร็วลง
ลู่ฉือหยวนตามติดอยู่ข้างหลัง
เมื่อมองแผ่นหลังของหญิงสาวตรงหน้า แววตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น ราวกับได้พบคนประเภทเดียวกัน
ก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยแสดงฝีมือที่เหนือกว่าคนทั่วไปมาก จนถูกคนอื่นเรียกว่าคนวิปริต เป็นสัตว์ประหลาด ต่อมาเขาจึงค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเก็บงำความสามารถ ซ่อนฝีมือไว้ในระดับที่โดดเด่นแต่ยังพอถือว่าเป็นคนปกติ
แต่ตอนนี้เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนกับเขา ทั้งยังเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ
“หัวหน้า ความเร็วของหมอซูแบบนี้...ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าครับ” โจวเหมิ่งวิ่งตามจนแทบหอบปอดออกมา
ทหารลาดตระเวนคนอื่น ๆ ต่างหอบหายใจ ใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่กลับยังแตะชายเสื้อของอีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลู่ฉือหยวนไม่แม้แต่จะหันกลับไป มีก็เพียงคำสั้น ๆ หลุดออกมา “หุบปาก กลับไปแล้วทุกคนต้องฝึกเพิ่ม!”
เขายังคงวิ่งต่อ เสียงถูกลมกลางคืนพัดกลืนหายไป “อู๋เหลียง พาคนตามมา”
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ เหยียบต้นไม้คดงอเพื่อถีบตัวส่ง ทะยานข้ามร่องเขาแล้วเร่งตามซูเนี่ยนเซิงไป
ทิ้งทหารลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งให้ยืนตาค้าง มองหน้ากันไปมา
อู๋เหลียงเช็ดเหงื่อบนใบหน้า “ให้ตายเถอะ! ก่อนหน้านี้หัวหน้าต้องซ่อนฝีมือไว้แน่ ๆ”
โจวเหมิ่งว่า “พวกเขาไม่ใช่คนปกติกันสักคน!”
เหล่าทหารไม่มีแรงแม้แต่จะโต้แย้ง ในหัวเหลือเพียงความนับถือ รีบกัดฟันวิ่งตามต่อ
ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านตระกูลซูท้ายหมู่บ้านในหน่วยผลิตหงซิง