“ฉันจะพาคนไป คืนนี้จะไม่มีปัญหาอีก” ลู่ฉือหยวนพูดเสียงต่ำ
“เดี๋ยวก่อน” ซูเนี่ยนเซิงเอ่ยขึ้น
ลู่ฉือหยวนหยุดเดิน
ซูเนี่ยนเซิงหันกลับเข้าไปในห้องโถง แล้วปิดประตูไม้จากด้านใน
ภายในห้องโถง แสงตะเกียงน้ำมันสลัวเหลือง
หลินหว่านซูหยุดเขียนกะทันหัน นิ้วมือสั่นเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป
บนกระดาษหยาบเต็มไปด้วยสูตรแคลคูลัสและแผนผังโครงสร้างที่เขียนแน่นขนัด
โม่จิ่งซาน หลินเผย และผู้เชี่ยวชาญอาวุโสอีกหลายคนยืนล้อมโต๊ะ สีหน้าตื่นเต้น
“คำนวณออกมาแล้ว”
ดวงตาของหลินหว่านซูแดงก่ำ เสียงแหบพร่า “แรงต้านลดลง 30 เปอร์เซ็นต์ แรงเค้นที่รองรับน้ำหนักกระจายตัวได้อย่างสมบูรณ์ ขอแค่มีวัสดุ ก็สร้างออกมาได้!”
ศาสตราจารย์โม่ยันมือทั้งสองข้างกับขอบโต๊ะ ก่อนสูดหายใจลึก
ซูเนี่ยนเซิงเดินไปที่โต๊ะ มองกระดาษหยาบหลายแผ่นที่เปื้อนเหงื่อ
เธอยกมือขึ้น หยิบแบบแปลนข้อมูลหลักฉบับดั้งเดิมจากมิติของตัวเองออกมา แล้ววางซ้อนกับกระดาษหยาบที่หลินหว่านซูเพิ่งเขียนเสร็จ
“แม่ ศาสตราจารย์โม่”
ซูเนี่ยนเซิงกวาดตามองทุกคน “เก็บแบบแปลนไว้ไม่ได้แล้ว”
หลินหว่านซูชะงักงัน
“มีแต่โจรที่เฝ้าปล้นได้เป็นพันวัน ไม่มีทางป้องกันโจรได้เป็นพันวันหรอก”
น้ำเสียงของซูเนี่ยนเซิงสงบนิ่ง ไร้ความหวั่นไหว “คืนนี้เป็นงูพิษ พรุ่งนี้อาจเป็นกองกำลังอื่น ฉันฆ่าคนสิบคนได้ แต่ฆ่าร้อยคนไม่ไหว ส่งแบบแปลนออกไป ทำให้น้ำขุ่นจนไม่มีใครรู้ว่าอะไรเป็นอะไร”
แววตาของฉู่เจิ้งหยางวูบไหว เขาพยักหน้าทันที “หนูพูดถูกแล้ว ของพวกนี้อยู่ที่หน่วยผลิตหงซิงก็เป็นเป้านิ่ง ส่งให้เขตทหาร แล้วปล่อยข่าวออกไป ใครอยากได้แบบแปลนก็ไปขอจากเขตทหาร!”
หลินหว่านซูได้สติ
เธอไม่ลังเล รีบหาแผ่นกระดาษเคลือบน้ำมันมาห่อแบบแปลนและข้อมูลทั้งหมดอย่างแน่นหนา ก่อนส่งให้ซูเนี่ยนเซิง