“อู๋เหลียง เสี่ยวจาง พาคนไปตรวจดูทางโน้น”
ลู่ฉือหยวนเพิ่งสั่งการเสร็จ ก็เห็นไป๋เจี้ยนอัน ผู้บังคับกองพันของเขา กำลังจ้องซูเนี่ยนเซิงด้วยแววตาเป็นประกาย
สายตาของเขาคมกริบ ราวกับกำลังมองหยกดิบล้ำค่าไร้ที่เปรียบ
เมื่อครู่นี้ ระหว่างการต่อสู้ ไป๋เจี้ยนอันเห็นทุกอย่างชัดเจน
เด็กสาวตัวเล็กที่ดูบอบบางคนนี้มีสายตามุ่งมั่นและเฉียบคม ทุกนัดที่ยิงล้วนเข้าเป้าจุดตายของศัตรู
นอกจากฝีมือยิงปืนที่แม่นราวกับเทพแล้ว ความนิ่งสงบขณะช่วยคนท่ามกลางห่ากระสุนก็หาได้ยากยิ่ง
“เธอชื่อซูเนี่ยนเซิงใช่ไหม?” ไป๋เจี้ยนอันถามเสียงดังฟังชัด
“ใช่ค่ะ”
“ดี! เยี่ยมมาก!”
ไป๋เจี้ยนอันตบต้นขาตัวเองดังฉาด “สาวน้อย มาร่วมหน่วยกับเราเถอะ! ฉันตัดสินใจให้เธอได้เลื่อนขั้นโดยตรง รับยศร้อยตรี แล้วไปเป็นหมอทหารประจำกองพันลาดตระเวน!”
เหล่าทหารที่อยู่รอบ ๆ สูดหายใจเฮือก