หวังต้าจู้เดินจากไปไกลแล้ว ประตูลานบ้านส่งเสียงเอี๊ยดสั้น ๆ ท่ามกลางลมหนาว
ตะกร้าไม้ไผ่วางอยู่บนพื้นดิน
ปูเขียวตัวอ้วนหลายตัวกำลังพ่นฟองสีขาว ใช้ก้ามที่เต็มไปด้วยหนามแข็งโบกไปมา พยายามไต่ขึ้นมาตามซี่ไม้ไผ่หยาบ ๆ
กระดองกระทบกันเกิดเสียงซ่าแผ่วถี่
ซูจื่อเหิงยังกำมันเทศที่กัดไปแล้วครึ่งท่อนไว้ในมือ ขาสั้น ๆ ทั้งสองข้างถอยหลังไปสองก้าวอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะหลบอยู่ข้างกรอบประตูแล้วชะโงกหน้าออกมามอง
“อาน้อย นี่แมลงยักษ์อะไรเหรอ มีก้ามตั้งสองข้างด้วย ก้ามใหญ่กว่ากรรไกรเหล็กที่บ้านคุณปู่จางตรงปากหมู่บ้านอีก!”
ซูหมิงจูถือกะละมังเคลือบสำหรับล้างผักเดินออกมาจากครัว ชะโงกมองในตะกร้าแวบหนึ่งแล้วขมวดคิ้ว
“เนี่ยนเซิง พี่ต้าจู้เอาอะไรมาให้เหรอ กินได้ไหม เปลือกแข็งไปทั้งตัว ดูแล้วเนื้อคงมีไม่กี่ชิ้น แถมยังน่ากลัวด้วย”
พวกเธอเติบโตในเมืองหลวง ปกติแทบไม่เคยเห็นแม้แต่ปูน้ำจืด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปูทะเลแบบนี้
ซูเนี่ยนเซิงเก็บมีดไม้ในมือเข้าที่แขนเสื้อ แล้วพับแขนเสื้อของเสื้อบุนวมไขว้หน้าขึ้น ก่อนเดินไปยกปูเขียวตัวหนึ่งขึ้นด้วยมือเดียว โดยจับตรงกระดองด้านหลัง
ขาทั้งแปดของปูเขียวเตะไปมาอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ ก้ามของมันอ้าหุบอย่างดุร้าย
“นี่เรียกว่าปูเขียว ถึงกระดองจะดูหนา แต่เนื้อข้างในหวานสดมาก”
ซูเนี่ยนเซิงหยิบตะเกียบไม้ไผ่มาแท่งหนึ่ง สอดเข้าไปในช่องใต้ปากปูเขียวอย่างคล่องแคล่ว แล้วบิดข้อมือเบา ๆ
ปูเขียวที่เมื่อครู่ยังดุร้ายอยู่พลันขาแข็งทื่อและแน่นิ่งไปทันที
“ไปเอาแปรงมาให้หน่อย”
เธอสั่งซูจื่อเหิง
พอเห็น “แมลงยักษ์” ไม่ขยับแล้ว เจ้าตัวเล็กก็ใจกล้าขึ้น วิ่งตึงตังไปหยิบไม้กวาดที่มัดจากก้านข้าวฟ่างเก่า ๆ ข้างเตาไฟ
ขัดล้างดินทรายออก เปิดกระดองปู แล้วแกะเหงือกทิ้ง
ซูเนี่ยนเซิงลงมีดฉับเดียว แบ่งปูเขียวตัวอ้วนออกเป็นสี่ส่วน ไข่ปูเต็มแน่นจนเป็นมันวาว
ซูหมิงจูมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยความประหลาดใจ อ้าปากค้าง “ข้างในเหลืองอร่ามไปหมด เนื้อเต็มจริง ๆ ด้วย”