เช้าวันถัดมา ฝนปรอยลงมาทั่วหน่วยผลิตหงซิง
อากาศแบบนี้ออกไปทำงานในนาไม่ได้
ชาวบ้านที่นานทีจะได้พัก ต่างจับกลุ่มกันใต้ชายคา เย็บพื้นรองเท้า สานตะกร้าไม้ไผ่ และพูดคุยกัน
ซูเนี่ยนเซิงไปสถานีอนามัยตามปกติ
เพิ่งเปิดประตู ก็มีป้าหลายคนมาหาเพราะปวดหัวตัวร้อน
ซูเนี่ยนเซิงจับชีพจร จัดยา มือไม้คล่องแคล่ว
ใกล้เที่ยง หวังเถี่ยจวินหัวหน้าหน่วยก็สวมเสื้อกันฝนเดินเข้ามา สะบัดหยดฝนที่เกาะอยู่ทั่วตัว
“หมอซู ยุ่งอยู่เหรอ” หวังเถี่ยจวินลากเก้าอี้มานั่งแล้วถอนหายใจ
ซูเนี่ยนเซิงรินน้ำร้อนยื่นให้ “หัวหน้าหน่วยมีเรื่องกังวลใจหรือคะ”
“ก็เรื่องไอ้หม่าเลี่ยวนั่นแหละ”
หวังเถี่ยจวินประคองแก้วชาไว้ให้มืออุ่น “เมื่อวานฉันตรวจบัญชีห้องเก็บของของมัน เละเทะไปหมด มีปุ๋ยหลายรายการที่ยอดรับเข้ากับยอดเบิกออกไม่ตรงกัน ฉันให้มันแก้บัญชีให้เรียบร้อยวันนี้ แต่เช้าตรู่มันก็วิ่งมาหาฉัน บอกว่าสหกรณ์ขายของของสหกรณ์เร่งให้ไปขนถ่านอัดก้อนสำหรับหน้าหนาว เลยยืมจักรยานฉันแล้วหนีไปเลย”
มือที่กำลังชั่งยาของซูเนี่ยนเซิงชะงัก
“เขาไปขนถ่านอัดก้อนคนเดียวเหรอคะ”
“มันบอกว่าจะไปเอาใบเบิกที่สหกรณ์ก่อน ช่วงบ่ายค่อยพาคนไปขนของกลับด้วยรถพื้นเรียบ”
หวังเถี่ยจวินส่ายหน้า “ปกติมันเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด แต่สองวันนี้กลับทำอะไรลนลานไปหมด”
ซูเนี่ยนเซิงหลุบตาลงแล้วชั่งยาต่อ
ปลาเกี่ยวเบ็ดแล้ว แถมยังติดเบ็ดแน่นเสียด้วย
หม่าเลี่ยวไม่ได้ไปเอาใบเบิกอะไรทั้งนั้น เขาอาศัยข้ออ้างนี้ไปส่งโทรเลขที่อำเภอ
ข้อมูลในแบบแปลนปลอมครึ่งแผ่นนั้นมากพอจะทำให้หมากลับตัวนี้ยอมเสี่ยงชีวิตส่งข่าว
“หัวหน้าหน่วย เรื่องบัญชีไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ค่ะ ไหน ๆ หม่าเลี่ยวก็ไปทำธุระราชการแล้ว คุณอย่าโมโหเกินไปเลย” ซูเนี่ยนเซิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ