บ่ายสองโมง ณ ที่ตั้งเขตทหารฉงเต่า
ทหารยามเฝ้าประตูใหญ่กำปืนยาวไว้แน่น เห็นหญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าหยาบสีเทาและหมวกฟางเดินตรงเข้ามาแต่ไกล เขากำลังจะยกปืนขึ้นขวาง
“เพียะ”
บัตรผู้เชี่ยวชาญรับเชิญของเขตทหารสีแดงสดถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้ในป้อมยาม
“สหาย ฉันมาหาลู่ฉือหยวน”
ทหารยามหยิบบัตรขึ้นมาตรวจดู แล้วก็พบว่ามันเป็นใบรับรองผู้เชี่ยวชาญรับเชิญของโรงพยาบาลเขตทหารจริง ๆ
เขายืดตัวตรงทันที ทำความเคารพดังพรึ่บ “รายงานครับ รองผู้บังคับกองพันลู่ออกไปปฏิบัติภารกิจ ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ”
“งั้นก็ไปตามผู้บังคับกองพันไป๋เจี้ยนอัน” ซูเนี่ยนเซิงขมวดคิ้ว
สามนาทีต่อมา ไป๋เจี้ยนอันก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องรับรอง
เขาเพิ่งกลับจากสนามยิงปืน พอเห็นซูเนี่ยนเซิง ดวงตาก็เป็นประกาย “หมอซู! อากาศร้อนขนาดนี้ มาถึงที่ตั้งได้ยังไงกันครับ? นาน ๆ จะเจอกันสักที!”
ซูเนี่ยนเซิงไม่อ้อมค้อม พูดเข้าประเด็นทันที “ผู้บังคับกองพันไป๋ พรุ่งนี้กลางคืนจะมีกลุ่มเมฆฝนผ่าน หน่วยผลิตหงซิงทนภัยแล้งต่อไม่ไหวแล้ว ฉันมาขอยืมปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานสองกระบอก พร้อมกระสุนเพิ่มฝนซิลเวอร์ไอโอไดด์ 30 นัด”
ไป๋เจี้ยนอันเบิกตากว้าง มองซูเนี่ยนเซิงราวกับเห็นคนเสียสติ “สาวน้อย รู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานเป็นอาวุธยุทธศาสตร์ป้องกันน่านฟ้า ไม่ใช่กระบอกยิงจรวดฉลองตรุษจีนนะ ยังจะยืมกระสุนอีก 30 นัดด้วย? เรื่องนี้ต้องได้รับอนุมัติจากทั้งกองบัญชาการกองพลและเขตทหารมณฑล!”