เสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดดังก้องไม่หยุดอยู่ตรงมุมโกดัง
หวังฉางกุ้ยกระตุกไปทั้งตัว ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดกำลังจะหยดออกมา
ความเจ็บปวดประหนึ่งมดนับสิบล้านตัวกำลังกัดแทะสมองพร้อมกัน ทำให้ “จิตวิญญาณบูชิโด” ที่เขาภาคภูมิใจถูกเหยียบย่ำจนแหลกไม่เหลือชิ้นดีในพริบตา
“พูด... ฉันพูดแล้ว!”
เขากัดฟันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ เลือดข้นทะลักออกมาจากลำคอเป็นระลอก
“หยางเฉิง... ท่าเรือสิบสามห้าง... คืนนี้ตอนเที่ยงคืน เรือสินค้า ‘ไห่หลง’ จะมารับ!”
ซูเนี่ยนเซิงกำมีดสั้นไม้ไว้ในมือ ใบหน้าเย็นชา แต่เข็มเงินที่ปลายนิ้วยังไม่ได้ดึงออก เธอเค้นถามเสียงเย็น “จะไปรับใคร? พวกแกขโมยทังสเตนกับแผนผังแนวป้องกันไปทำไม?”
“จักรวรรดิ... จักรวรรดิกำลังพัฒนาโซนาร์น้ำลึกรุ่นใหม่...”
แววตาของหวังฉางกุ้ยพร่าเลือน สติแทบจะพังทลายอยู่รอมร่อ
“ทังสเตนเป็นวัสดุสำคัญ... คืนนี้ไม่ใช่แค่มารับสินค้าล็อตนี้ แต่ยังจะ... ยังจะขน ‘หมาป่าเดียวดาย’ ออกไปด้วย!”
รูม่านตาของซูเนี่ยนเซิงหดวูบ
“หมาป่าเดียวดายเป็นอะไรไป?” น้ำเสียงของเธอเบาหวิว แต่เย็นเยียบถึงกระดูก
“เขา... เขาบุกถล่มจุดติดต่อสองแห่งของงูพิษด้วยตัวคนเดียว แล้วก็สืบมาถึงจุดพักลับแห่งหนึ่งของพวกเรา... แต่ถูก ‘อาจารย์’ วางแผนเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัสและถูกขังไว้ที่ท่าเรือสิบสามห้าง... พอพ้นเที่ยงคืน เขาจะถูกฉีดยาสลบปริมาณมาก แล้วลักลอบขนออกนอกประเทศ...”
หวังฉางกุ้ยค่อย ๆ คายไพ่ใบสุดท้ายออกมา ก่อนมองซูเนี่ยนเซิงอย่างวิงวอน “ช่วย... ช่วยให้ฉันตายสบาย ๆ ที...”
ไอสังหารวูบไหวอยู่ในดวงตาซูเนี่ยนเซิง
มิน่าพี่ใหญ่ถึงไม่กลับมานานขนาดนี้ ที่แท้ก็เกิดเรื่องขึ้นนี่เอง
เธอชักเข็มเงินสามเล่มออกอย่างรวดเร็ว แล้วฟันสันมือใส่ท้ายทอยของหวังฉางกุ้ยอย่างแรง
หวังฉางกุ้ยเหลือกตาขึ้น ก่อนหมดสติไปโดยสิ้นเชิง