หน่วยผลิตหงซิง ริมสระหลงหวัง
ฝุ่นเหลืองฟุ้งตลบไปทั่ว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเหงื่อและคาวเลือด
“หวังเถี่ยจวิน เลิกทำตัวเป็นคนกลางอยู่ตรงนี้ได้แล้ว!”
ไล่หมาจื่อยืนเหยียบบนกองกระสอบทราย มือชั่งจอบขึ้นสนิมไว้ พลางชี้หน้าหวังต้าจู้ที่หัวแตกด่ากราด “วันนี้ถ้าคนหน่วยผลิตหงซิงกล้าข้ามเส้นนี้มาแม้แต่ก้าวเดียว ฉันรับรองว่าจะหามกลับไปแน่!”
ด้านหลังเขา ชายฉกรรจ์จากหน่วยผลิตเซี่ยสุ่ยกว่าสามสิบคนชูจอบกับไม้หาบขึ้นสูง ท่าทางฮึกเหิมกำเริบเสิบสาน
ชาวบ้านหน่วยผลิตหงซิงเดิมทีพยายามข่มไฟโกรธเอาไว้ แต่ตอนนี้ต่างตาแดงก่ำ คว้าอาวุธเตรียมพุ่งเข้าใส่
หวังเถี่ยจวินร้อนใจจนเหงื่อท่วมหน้า หากลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ทั้งสองฝ่ายคงต้องติดคุกกันหมด
“ถอยไปให้หมด!”
ซ่งเหวินป๋อสะพายกล่องยาไม้ที่หนังหุ้มถลอก วิ่งหอบแทรกฝูงชนเข้ามา
แม้เขาจะเป็นบัณฑิตที่ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะมัดไก่ แต่เวลานี้พอทำหน้าขรึม บารมีของคนที่อยู่เหนือผู้อื่นมานานก็ทำให้ผู้คนเกรงขามขึ้นมาเอง
เขารีบเดินไปข้างหวังต้าจู้ แกะมือที่กุมหน้าผากออก แล้วโรยผงห้ามเลือดที่ซูเนี่ยนเซิงทิ้งไว้ลงไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพันผ้าก๊อซให้แน่น
โม่ชิงซานกับคนอื่น ๆ ก็มาถึงพร้อมกันในจังหวะนั้น
“ฉันจำพวกแกได้ พวกแกเป็นครัวเรือนที่ถูกส่งลงชนบทของหน่วยผลิตหงซิง! ถูกส่งลงชนบทแล้วยังกล้ามาทำอวดเก่งอีกเหรอ?”
ไล่หมาจื่อถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนกระโดดจากกองกระสอบทรายแล้วเงื้อจอบหมายฟาดหัวซ่งเหวินป๋อ “ฉันจะอัดพวกแกไปพร้อมกันนี่แหละ!”
จอบแหวกอากาศฟาดลงมา
“เพี๊ยะ!”
ก้อนหินก้อนหนึ่งพุ่งถูกข้อมือไล่หมาจื่ออย่างแม่นยำ เขาร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด จอบขึ้นสนิมหลุดมือกระแทกพื้นดินแห้งแข็ง
“ไล่หมาจื่อ แกนี่แผลหายแล้วก็ลืมเจ็บสินะ!” ซูเว่ยกั๋วเดินฉับ ๆ เข้ามา ตวาดเสียงเข้ม
ไล่หมาจื่อเคยเห็นซูเว่ยกั๋ว รู้ว่าเขาเป็นพ่อของยัยตัวอันตรายอย่างซูเนี่ยนเซิง จึงกุมข้อมือที่บวมแดงแล้วถอยกรูดไปด้านหลัง ทั้งโกรธทั้งไม่กล้าพูดอะไร