ชายที่บาดเจ็บนอนอยู่บนเตียงตรวจรักษา มือที่กุมหน้าท้องมีเลือดสีแดงคล้ำซึมออกมาตามซอกนิ้ว หยดลงบนพื้นดิน
ชายร่างกำยำที่ช่วยพยุงเขายืนอยู่ข้างเตียง ปล่อยมือทั้งสองข้างแนบลำตัว สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของซูเนี่ยนเซิงไม่วางตา
“เอามือออก ฉันขอดูหน่อย” ซูเนี่ยนเซิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ชายบาดเจ็บกัดฟัน ค่อย ๆ เลื่อนมือออก
ซูเนี่ยนเซิงเอื้อมมือไปเปิดเสื้อบุนวมเก่า ๆ ที่ชุ่มไปด้วยเลือด
บาดแผลเผยออกมา
เรียบเนียน เป็นระเบียบ ลึกเข้าไปในเนื้อสามส่วน ขอบแผลไม่มีร่องรอยฉีกขาดแม้แต่น้อย
เป็นแผลถูกของมีคมฟันเฉือนตามขวางอย่างชัดเจน
“ไปเจอเข้าตรงไหนบนเขาด้านหลัง?”
ซูเนี่ยนเซิงหยิบสำลีชุบยาฆ่าเชื้อไอโอดีนเล็กน้อย แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ
“แถวหุบเขาเหย่เหริน สัตว์ตัวนั้นดุเกินไป มันขวิดทีเดียวแล้วก็หนีไป” ชายร่างกำยำตอบสำทับ สำเนียงของเขาฟังแข็งกระด้างแบบคนทางเหนือ
“อย่างนั้นหรือ” ซูเนี่ยนเซิงพยักหน้า
มือขวาหยิบเข็มเงินสองเล่มจากกล่องยาอย่างแนบเนียน
เข็มเล่มแรกแทงลงบนจุดฝังเข็มเหนือบาดแผลที่หน้าท้องของชายบาดเจ็บโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ร่างของคนเจ็บกระตุกเฮือก เขาอ้าปากกำลังจะร้องด้วยความเจ็บปวด เข็มเล่มที่สองก็แทงปิดจุดใบ้ของเขาเสียก่อน
ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่บนเตียงในพริบตา เหลือเพียงลูกตาที่กลอกไปมาอย่างหวาดกลัว แต่ส่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
สีหน้าชายร่างกำยำเปลี่ยนไปทันที
เขาถอยเท้าขวาครึ่งก้าว มือขวาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
ดาบทหารเล่มหนึ่งวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ จ่อพุ่งตรงเข้าหาลำคอของซูเนี่ยนเซิง
ซูเนี่ยนเซิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา