ลมกลางคืนพลันโหมแรง เมฆดำบดบังจันทร์
หน่วยผลิตหงซิงตกอยู่ในความเงียบงัน
เงาดำสี่ร่างอาศัยดงหญ้าสูงครึ่งตัวเป็นที่กำบัง ลอบเข้าไปประชิดกำแพงลานบ้านตระกูลซูที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่อย่างไร้สุ้มเสียง
ชายที่นำหน้ามีฉายาว่าเหล่าซาน ไว้หนวดเหนือริมฝีปากเป็นรูปเลขแปด มือขวากำมีดทหารสามคมกลับด้าน
เขาทำสัญญาณมือ ชายสามคนด้านหลังแยกกันย่องไปทางประตูลานและบนกำแพง
“รีบจัดการให้ไว ผู้ชายฆ่าทิ้ง ผู้หญิงจับตัวไป ถ้าหาของไม่เจอก็จุดไฟเผา” เหล่าซานกดเสียงต่ำ น้ำเสียงโหดเหี้ยม
พวกเขาพกน้ำมันเบนซินติดตัวมาด้วย
คืนนี้คำสั่งตายตัวจากเบื้องบนคือเอาแบบแปลนมาให้ได้ จากนั้นฆ่าคน จุดไฟเผา และทำลายหลักฐานให้หมด หากหาแบบแปลนไม่พบก็ให้จับผู้หญิงแซ่หลินไป
เหล่าซานย่อตัวลง ใช้ปลายมีดสั้นสอดผ่านช่องประตู พยายามงัดกลอนด้านใน
ทว่ายังไม่ทันออกแรง
“เอี๊ยด—”
ประตูไม้ที่ดูเก่าผุพังพลันเปิดออกจากด้านในโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
เหล่าซานสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
คนที่ยืนอยู่หลังประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น “ไอ้ยักษ์ทึ่ม” ผู้เลื่องชื่อของตระกูลซู
แต่ตอนนี้บนตัวเขายังเหลือความทึ่มทื่ออยู่ตรงไหนอีกหรือ?
แววตาน่าสะพรึงกลัวคู่นั้นราวกับยมบาลที่เพิ่งคลานออกมาจากกองซากศพ!
ซูอวิ๋นเยี่ยไม่เปิดโอกาสให้เหล่าซานได้ตอบสนอง เขาขยับตัวทันที
เท้าซ้ายก้าวเฉียงออกไป เริ่มเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเหลือเพียงเงาพร่า
มือขวาราวกับคีมเหล็ก จับข้อมือที่ถือมีดของเหล่าซานได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะบีบกำแน่นด้วยห้านิ้ว
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกชวนให้หนังศีรษะชาหนึบดังขึ้น
เหล่าซานยังไม่ทันได้ร้องโหยหวน ซูอวิ๋นเยี่ยก็ใช้มือซ้ายฟันลงบนหลอดเลือดแดงที่ลำคอของเขาอย่างแรง
เหล่าซานเหลือกตาขึ้น ก่อนร่างจะทรุดลงกับพื้น
ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสองวินาที
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชายร้ายที่เหลืออีกสามคนต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่สนใจอะไรอีก ชูมีดพุ่งเข้าใส่เขา