“ถ่ายทอดคำสั่งของฉัน”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแข็งกร้าว “ข่าวการหายตัวไปของหมาป่าเดียวดายให้จัดเป็นความลับสูงสุด ห้ามใครแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ใครฝ่าฝืนจะถูกลงโทษตามกฎทหาร”
โจวเหมิ่งยืนตัวตรง สีหน้าเร่งร้อน “รับทราบครับ! แต่หัวหน้า ถ้าหมอซูถามขึ้นมาล่ะครับ...”
“เธอไม่ถามหรอก”
เรื่องของซูอวิ๋นเยี่ยเป็นความลับอยู่แล้ว เขาเชื่อว่าซูอวิ๋นเยี่ยคงไม่ได้บอกคนที่บ้านเหมือนกันว่าตัวเองไปทำอะไร
ในเมื่อเขาไม่พูด ซูเนี่ยนเซิงกับคนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางถาม
ลู่ฉือหยวนคว้าเสื้อทหารที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ แล้วก้าวยาว ๆ ออกไป “เตรียมรถ ไปหยางเฉิง”
เขารู้จักนิสัยของซูเนี่ยนเซิงดีเกินไป
ผู้หญิงคนนั้นปกป้องคนของตัวเองจนถึงที่สุด หากรู้ว่าซูอวิ๋นเยี่ยเกิดเรื่องขึ้น ต่อให้ต้องบุกเดี่ยวเข้าไปในหยางเฉิง เธอก็กล้าทำ
ที่นั่นตอนนี้เป็นเขตใจกลางเครือข่ายสายลับศัตรู เขาจะปล่อยให้เธอเอาตัวเองไปเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด
หน่วยผลิตหงซิง
เข้าสู่เดือนพฤษภาคม อุณหภูมิบนเกาะฉงเต่าสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
แดดแผดเผาเหนือศีรษะ ฝนไม่ตกติดต่อกันถึง 20 วันแล้ว
ดินในไร่นาแห้งจนซีดขาว แตกระแหงเป็นร่องกว้างสองนิ้ว
ต้นกล้าสมุนไพรกับเถามันเทศที่เพิ่งย้ายปลูกต่างห้อยใบ ขอบใบเหลืองและม้วนงอ
หัวหน้าหน่วยหวังเถี่ยจวินร้อนใจจนปากพองเป็นแผลไปหมด
เขาตีรางรถไฟเก่าท่อนหนึ่งที่แขวนอยู่ตรงหัวหมู่บ้าน
“ผู้หญิงผู้ชาย เด็กคนแก่ ใครยังเดินไหว ไปตักน้ำที่อ่าวพระจันทร์ซึ่งอยู่ห่างออกไป 3 ลี้กันให้หมด! ถ้าที่นาแห้งตาย พวกเราทุกคนก็ต้องรัดเข็มขัดรออดตาย!”
คนทั้งหน่วยผลิตพากันออกไปจนหมด