หวังเถี่ยจวินเปิดแผนงานออกดู
ลายมือด้านในงดงามและหนักแน่น ไม่มีถ้อยคำฟุ่มเฟือย
หน้าแรกระบุสมุนไพรจีน 4 ชนิดที่เหมาะแก่การเพาะปลูกบนเกาะฉงเต่า ได้แก่ กว่างฮั่วเซียง อี้จื้อเหริน ซาเหริน หมาก และอื่น ๆ...
หน้าที่สองเป็นเรื่องรอบการเพาะปลูก การดูแลแปลง และข้อควรระวัง
หน้าที่สาม ซึ่งเป็นหน้าที่ทำให้มือของหวังเถี่ยจวินสั่นมากที่สุด—ร่างแผนแบ่งผลกำไรและข้อตกลงให้เขตทหารรับซื้อทั้งหมด
“นี่...เมล็ดพันธุ์จะเอามาจากไหน?” หวังเถี่ยจวินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ฝ่ายส่งกำลังบำรุงของโรงพยาบาลเขตทหารจัดหาให้ค่ะ”
ซูเนี่ยนเซิงตอบโดยไม่กะพริบตา โยนความรับผิดชอบไปให้ลู่ฉือหยวนอย่างตรงไปตรงมา
ในมิติมีเมล็ดพันธุ์สมุนไพรคุณภาพดีอยู่มากมาย อาศัยชื่อเขตทหารเป็นทางผ่านให้ทุกอย่างดูถูกต้องย่อมปลอดภัยที่สุด
“หน่วยผลิตออกแรงลงมือทำ หลังเก็บเกี่ยว ฉันจะเป็นคนควบคุมการแปรรูปเอง ของที่ได้มาตรฐานเขตทหารรับซื้อทั้งหมด ราคาสูงกว่าราคาที่สหกรณ์รับซื้อ 20 เปอร์เซ็นต์”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังเถี่ยจวินก็ตื่นเต้นจนเดินวนอยู่กับที่สองรอบ เคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้าจนดังสนั่น
“เอาสิ! ทำเรื่องนี้กัน! คืนนี้ฉันจะตีระฆังเรียกประชุมเลย!”
หวังเถี่ยจวินตบต้นขาฉาดใหญ่
ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นนโยบาย และพาคนทั้งหน่วยไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ให้อิ่มท้องได้ ต่อให้ถูกแจ้งความ เขาก็ยอมรับ
“ยังมีอีกเรื่องค่ะ”
ซูเนี่ยนเซิงพูดเสียงเรียบ “เรื่องนี้ถือเป็นกิจการเสริมของหมู่บ้านที่ทำร่วมกัน ต้องเลือกคนที่มือสะอาดและทำงานจริงจังมารับผิดชอบ ตำแหน่งนักบัญชีหน่วยผลิตกับคนจดคะแนนแรงงานต้องเปลี่ยนคนค่ะ”
“ทางที่ดีเปลี่ยนเป็นคนที่ไว้ใจได้จริง ๆ สักสองสามคน”