“ไม่ต้อง”
ซูอวิ๋นเยี่ยปฏิเสธเสียงเย็นชา “เรื่องของตระกูลซู ฉันจัดการเอง รองผู้บังคับกองพันลู่แค่ดูแลคนของคุณที่อยู่รอบนอกให้ดีก็พอ อย่ามาขวาง”
พูดจบ ซูอวิ๋นเยี่ยก็พาซูเนี่ยนเซิงเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะปิดประตูไม้บานหนาหนักแน่น
ประตูไม้บดบังสายตา
ลู่ฉือหยวนยืนอยู่กลางสายลม หยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้ แต่ไม่ได้จุด
เขาจ้องประตูบ้านที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปทางหลังเขา
เมื่อกลับถึงบ้าน ซูเว่ยกั๋วกับหลินหว่านซูยังไม่เข้านอน
ใต้แสงสลัวของตะเกียงน้ำมัน หลินหว่านซูกำลังเหม่อมองกระดาษสีเหลืองที่ซูเนี่ยนเซิงนำกลับมา
“แม่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ซูเนี่ยนเซิงเดินเข้าไปหา
หลินหว่านซูเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ปลายนิ้วแตะตัวเลขหลายชุดบนกระดาษ “ยอดเยี่ยมจริง ๆ ศาสตราจารย์โม่ใช้หลักพลศาสตร์ของไหลย้อนคำนวณ จึงเลี่ยงจุดอับที่เราต้องทดสอบในอุโมงค์ลมได้โดยตรง แค่แทนค่าตัวเลขพวกนี้ลงไป การออกแบบลดแรงต้านก็จะคืบหน้าไปอีกก้าวใหญ่!”
ซูเว่ยกั๋วกำหมัดแน่นอยู่ข้าง ๆ “หว่านซู นี่เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่เลยนะ!”
หลินหว่านซูฝืนยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าไม่มีไม้บรรทัดคำนวณความแม่นยำสูงกับกระดาษเขียนแบบพิเศษ ฉันวาดแบบโครงสร้างให้แม่นยำด้วยมือไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ของสิ่งนี้ก็เหมือนเครื่องหมายเอาชีวิต”
ซูเนี่ยนเซิงลากเก้าอี้ออกมานั่ง
“ส่งของให้ฉันค่ะ ไม้บรรทัดคำนวณกับกระดาษเขียนแบบ พรุ่งนี้ฉันจะหามาให้ แม่ยังขาดอะไรอีกก็เขียนรายการมาให้ฉันได้เลย แม่ทำสิ่งที่อยากทำก็พอ ส่วนเรื่องอื่นยกให้ฉันจัดการ”
หลินหว่านซูมองดวงตาสงบนิ่งของลูกสาว ใจพลันสงบลงไปมาก
เธอรู้ว่าลูกสาวมีวิธีการบางอย่างที่เหลือเชื่อ อย่างเช่นเสกของออกมาจากอากาศได้
แต่เธอฉลาดพอที่จะไม่ถามสักคำ
ซูอวิ๋นเยี่ยพิงกรอบประตู มือถือมันเทศดิบที่กำลังกินอยู่ กลับคืนสู่ท่าทางซื่อ ๆ เหมือนเดิม
ความเข้าใจกันของคนในครอบครัวถ่ายทอดผ่านความเงียบ
รุ่งเช้าวันถัดมา
หวังเถี่ยจวิน หัวหน้าหน่วย จ้างเกวียนวัวมาคันหนึ่ง แล้วโยนซูเป่าจูที่ถูกมัดแน่นไว้บนกระบะเกวียน คลุมทับด้วยเสื่อฟางเก่าขาดผืนหนึ่ง