“จับเธอไว้” ซูเนี่ยนเซิงเอ่ยขึ้น
หวังต้าจู้ไหวตัวเร็ว คว้าแขนซูเป่าจู้แล้วลากเธอออกจากฝูงชน โยนลงบนลานว่าง
ซูเป่าจู้นั่งแหมะลงกับพื้น กลิ่นมูลหมูที่ติดตัวเธอฉุนจนคนรอบข้างพากันยกมือปิดจมูก
เธอฝืนเบิกตากว้าง ขึ้นเสียงเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวาย “จับฉันทำไม! เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!”
ซูเนี่ยนเซิงเดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะก้มมองจากเบื้องบน
“ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนบ่ายที่เธอไปตักมูลหมู เธอเดินผ่านคอกหมูเก่า”
ซูเนี่ยนเซิงพูดเสียงเรียบ แต่ทุกคำราวกับแทงใจ “ตรงข้อมือเสื้อคลุมของเธอยังมีของเหลวสีม่วง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของหญ้าพิษลำไส้ขาดติดอยู่”
แววตาซูเนี่ยนเซิงเย็นเยียบขึ้น “ซูเป่าจู้ เพื่อแก้แค้นฉัน เธอถึงกับดั้นด้นไปหน่วยผลิตเซี่ยสุ่ยเพื่อยุยงให้ตระกูลไล่มาหาเรื่อง แถมยังลงยาพิษในหม้อยาของคุณยายด้วยตัวเองอีก แผนยืมมือคนอื่นฆ่าคนแบบนี้ ใช้ได้คล่องเชียวนะ”
ทั้งลานฮือฮาขึ้นทันที
หวังเถี่ยจวินก้าวลงจากบันได สีหน้าเขียวคล้ำ “สหายซู! ที่คุณหมอซูพูดเป็นความจริงหรือเปล่า!”
ไล่หมาจื่อเองก็เพิ่งได้สติ การรีดเงินได้สักหน่อยเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ลากแม่แท้ ๆ ของตัวเองเข้าไปเกี่ยวด้วยเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เขายกไม้เท้าในมือขึ้น ฟาดลงบนแผ่นหินข้างตัวซูเป่าจู้เต็มแรง “อีผู้หญิงใจคอโหด! ตอนบ่ายแกมาที่บ้านฉัน บอกว่าจะช่วยหาค่าชดเชยให้ ที่แท้ก็เอาชีวิตแม่ฉันไปถมหลุมให้แกนี่เอง!”
ใบหน้าซูเป่าจู้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด
เธอส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ตัวสั่นงันงก “ไม่ใช่ฉัน! ฉันไม่ได้วางยา! เธอพูดเหลวไหลทั้งนั้น! ถ้าไม่มีหลักฐานก็เท่ากับใส่ร้าย!”
“อยากได้หลักฐานเหรอ?”
ซูเนี่ยนเซิงหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กที่ว่างเปล่าออกจากกระเป๋า “พิษของหญ้าลำไส้ขาดร้ายแรง ต่อให้เธอล้างมือแล้ว แค่เคยสัมผัสมันก็ตรวจเจอได้ด้วยน้ำยาทดสอบ อยากลองไหมล่ะ?”