สายลับผิวขาวกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด เสียงคำรามแหบพร่าราวกับสัตว์ร้ายใกล้ตายดังออกมาจากลำคอ
เข็มที่ซูเนี่ยนเซิงปักลงไปตัดกลไกยับยั้งการส่งสัญญาณของระบบประสาทส่วนกลางโดยตรง ทำให้ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นหลายเท่า
รองเท้าทหารของลู่ฉือหยวนเหยียบลงบนกระดูกหน้าแข้งที่หักของสายลับผิวขาวอย่างแรง จากนั้นก็ออกแรงบดขยี้ด้วยพื้นรองเท้า
“ใครส่งแกมา? ภารกิจคืออะไร?”
ลู่ฉือหยวนยืนมองลงมาจากเบื้องบน น้ำเสียงภาษาอังกฤษคล่องแคล่วเจือไอสังหารเย็นเยียบ
สายลับผิวขาวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
เขาจ้องลู่ฉือหยวนเขม็ง คิดจะใช้ความเงียบต่อต้าน
ซูเนี่ยนเซิงยืนอยู่ห่างออกไปครึ่งก้าว มองสายลับที่ฝืนทนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เธอไม่พูดอะไร เพียงหมุนนิ้ว แล้วคีบเข็มเงินยาวสามชุ่นขึ้นมาอีกเล่ม
เธอก้าวเข้าไปใกล้ ก้มลงบีบเส้นเอ็นใหญ่ข้างลำคอของสายลับ
เข็มเงินแทงลงไปอย่างแม่นยำ ข้อมือสั่นไหวเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
พลังพิเศษธาตุไม้แล่นจากปลายเข็มเข้าสู่เส้นลมปราณของสายลับ พลังนี้ไม่ได้กลายเป็นแสงสีเขียวอ่อนโยนที่ใช้รักษาคนอีกต่อไป หากแปรเปลี่ยนเป็นหนามเถาวัลย์นับไม่ถ้วน หมุนคว้านเส้นประสาทรับความเจ็บปวดของเขาอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊าก—”
ดวงตาของสายลับผิวขาวเบิกถลน เส้นเลือดฝอยสีแดงน่ากลัวกระจายเต็มตาขาว
ร่างเขากระตุกอย่างรุนแรง กลั้นปัสสาวะและอุจจาระไม่อยู่ กลิ่นเหม็นคาวฉุนฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศทันที
“หยุด... ผมพูดแล้ว!” สายลับร้องขอเสียงอู้อี้เพราะกรามหลุด น้ำลายผสมเลือดไหลนองพื้น
ซูเนี่ยนเซิงดึงเข็มเงินออก แล้วใช้มือดันกระดูกขากรรไกรของเขากลับเข้าที่ดังกร๊อบ ก่อนถอยไปเช็ดมือข้าง ๆ