“ปัง!”
ขวานผ่าภูเขาสำหรับผ่าฟืนเล่มหนึ่งแหวกอากาศฟันฉับลงบนเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็งตรงหน้า Wang Jian’guo เศษไม้กระเด็นไปทั่ว คมขวานห่างจากนิ้วมือของเขาเพียงครึ่งชุ่น
เส้นเลือดบนหน้าผาก Wang Dazhu ปูดโปน มือกำคานหาบแน่น จ้อง Wang Jian’guo เขม็ง “ฉันอยากเห็นนักว่าใครจะกล้าขยับ!”
“ก่อกบฏแล้วหรือ! พวกหน่วยผลิตหงซิงคิดจะก่อกบฏหรือไง!” Wang Jian’guo ตกใจจนถอยกรูดสองก้าว ใบหน้าซีดเผือด
ชาวบ้านที่อยู่ด้านนอกกรูกันเข้ามาทันที ทั้งจอบ พลั่ว มีดเชือดหมู เสียงอาวุธเหล็กกระทบกันดังระงม ยังมีคนอีกหลายคนถือไม้พลอง ทุกคนจ้อง Wang Jian’guo กับพวกอย่างไม่เป็นมิตร
หัวหน้าฝ่ายสตรี พี่หลิว ถึงกับกำเหล็กแหลมสำหรับเย็บพื้นรองเท้าไว้แน่น ชี้หน้าด่า Wang Jian’guo ฉอด ๆ “ไอ้ลูกหมา! หมอซูช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านไว้ แกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว วันนี้ฉันจะทำให้แกออกจากหน่วยผลิตหงซิงไม่ได้!”
สีหน้า Wang Jian’guo เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เขาไม่คิดเลยว่าครัวเรือนที่ถูกส่งลงชนบทคนหนึ่งจะมีบารมีในหมู่บ้านมากขนาดนี้
แต่เขาไม่กลัว กลับหัวเราะเย็นชาออกมา
“ใช้กำลังขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่งั้นเหรอ? ดีเลย! Wang Tiejun พวกหน่วยผลิตหงซิงคิดจะก่อกบฏหรือไง? รวมกลุ่มปกป้องห้าประเภทดำ เดี๋ยวฉันกลับไปเรียกคนจากสถานีตำรวจอำเภอมา จับพวกแกส่งไปใช้แรงงานให้หมด!”
บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ กลิ่นอายของความขัดแย้งคละคลุ้งไปทั่ว
Su Niansheng อ้อมเคาน์เตอร์ไปหยิบกระดาษหญ้าสะอาดแผ่นหนึ่ง เช็ดผงยาที่ติดมือจากตอนจัดยาเมื่อครู่
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจับจ้อง Wang Jian’guo
“คุณบอกว่าฉันรักษาคนไม่เป็นงั้นเหรอ?”
Su Niansheng มองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่แฝงความเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุก