“หึ่ง—ครืน ๆ ๆ—”
เสียงคำรามกึกก้องดังบดขยี้ผ่านท้องฟ้ายามค่ำเหนือศีรษะ พาให้แม้แต่อิฐสีเขียวบนพื้นยังสั่นสะเทือนแผ่วเบา
ซูเนี่ยนเซิงชะงักฝีเท้า
เธอคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี ไม่ใช่เสียงรถไถหรือรถยนต์ทั่วไป แต่เป็นเสียงเครื่องบินใบพัดที่บินด้วยความเร็วสูง แถมยังบินต่ำมาก
ฉงเต่าตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล ห่างจากฝ่ายศัตรูเพียงนิดเดียว
ทุกครั้งที่ถึงเทศกาลสำคัญ คนฝั่งตรงข้ามทะเลพวกนั้นมักชอบขับเครื่องบินวนมาสองรอบ ก่อเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ผู้คนขุ่นเคืองใจ
“หมอบลง!”
ซูอวิ๋นเย่ที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเล่นอย่างซื่อ ๆ พอได้ยินเสียงนั้น รูม่านตาก็หดวูบ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นถึงขีดสุด
เขาพุ่งตัวไปตามสัญชาตญาณ กระโจนใส่หลินหว่านซูกับซูหมิงจูที่เพิ่งเดินออกจากครัวจนล้มลงในมุมอับด้านในธรณีประตู แล้วใช้ร่างกำบังซูจื่อเหิงไว้อย่างมิดชิด
“พี่!”
ซูเนี่ยนเซิงชักมีดสั้นไม้จากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนวูบไหวไปหลบในเงามืดข้างกำแพงลานบ้าน
“ตูม!”
เสียงระเบิดทุ้มหนักดังมาจากทิศภูเขาด้านหลัง เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ลานตากข้าวกลางหมู่บ้านก็ดังสนั่นขึ้นเช่นกัน ดินกับเศษหินถูกแรงระเบิดซัดลอยขึ้นไปกลางอากาศ กระแทกหลังคากระเบื้องดังเปรี้ยงปร้าง
เครื่องบินข้าศึกทิ้งระเบิดแล้ว
แม้จะเป็นเพียงระเบิดขนาดเล็ก แต่ก็เพียงพอจะสร้างความตื่นตระหนกและทำให้มีคนบาดเจ็บล้มตายได้
“อ๊า—ช่วยด้วย!”
“บ้านถล่มแล้ว! ใครก็ได้มาช่วยที!”
ทั้งหมู่บ้านพลันอลหม่าน กลิ่นดินปืนรุนแรงและกลิ่นคาวเลือดเข้ามาแทนที่กลิ่นควันประทัดอย่างรวดเร็ว