คืนวันสิ้นปี ท้องฟ้ายามค่ำเหนือหน่วยผลิตหงซิงสว่างวาบเป็นระยะจากดอกไม้ไฟที่พุ่งขึ้น เสียงประทัดดังกึกก้องจนกลบภัยอันตรายที่ซ่อนอยู่ในความมืดได้อย่างมิดชิด
นอกกำแพงลานบ้านตระกูลซู มีเงาดำสามร่างยืนแนบกำแพง
“กำแพงนี่ก่อไว้สูงใช้ได้ ข้างบนยังปักเศษแก้วอีก” อาซุ่ยอาศัยแสงริบหรี่เหลือบมอง ก่อนจะลดเสียงลง
หมาป่าเก้านิ้วหัวเราะเย็นชา ล้วงผ้าฝ้ายขาดหนาผืนหนึ่งจากเอวแล้วพาดไว้บนกำแพง “เศษแก้วแค่นี้จะไปทำอะไรได้ ข้ามไปแล้วรีบจัดการให้จบ”
เขาใช้สองมือยันตัว กระโดดขึ้นไปบนกำแพงอย่างคล่องแคล่ว
อาซุ่ยกับคนที่สามตามขึ้นไปติด ๆ
ทันทีที่เท้าทั้งสองของหมาป่าเก้านิ้วแตะพื้น เขายังไม่ทันยืนให้มั่น กลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงก็พุ่งเข้าจมูก
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ในใจร้องว่าแย่แล้ว
ถัดมา ใต้เท้าก็มีเสียง “กึก” เบา ๆ คล้ายเหยียบอะไรบางอย่างแตก
ข้าง ๆ มือของอาซุ่ยเผลอไปถูขอบเศษแก้วบนกำแพง
“ซี๊ด—คันชะมัด!”
อาซุ่ยสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มเกาอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ถึงสองวินาที มือทั้งสองข้างก็เกาทั่วตัวอย่างรุนแรงจนเสื้อบุนวมขาด เนื้อหนังถลอกเปิด เลือดไหลอาบ เขาอ้าปากคิดจะกรีดร้อง แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น คนที่สามกำลังจะเข้าไปดึงอาซุ่ย แต่ขากลับอ่อนยวบ ปวดบิดในท้องจนกระอักน้ำสีดำออกมาคำโต ร่างทั้งร่างชักกระตุกก่อนล้มลงกับพื้น
“มีคนซุ่มโจมตี!”
หมาป่าเก้านิ้วเป็นโจรที่ผ่านการฆ่าฟันมาอย่างโชกโชน ปฏิกิริยาจึงรวดเร็ว เขากลั้นหายใจ ชักมีดสั้นทหารออกมา แล้วกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง