“เหนื่อยหน่อยนะ เนี่ยนเป่า”
“พี่ใหญ่ ตอนนี้หนูไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังพี่แล้วนะ” ซูเนี่ยนเซิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ใช่ ๆ ตอนนี้เนี่ยนเป่าของพี่เก่งที่สุดแล้ว พี่ใหญ่ภูมิใจในตัวเธอมาก”
ซูอวิ๋นเยี่ยยกมือใหญ่ลูบศีรษะน้องสาว น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ
แต่เมื่อหันไปมองมือสังหารที่นอนอยู่บนพื้น แววตาอ่อนโยนของเขาก็เลือนหายไปทันที เหลือเพียงไอสังหารเย็นเยียบ “เนี่ยนเป่า จะจัดการเองหรือให้พี่ใหญ่จัดการ?”
“หนูเอง” ซูเนี่ยนเซิงก้าวเข้าไปหา
เธอยกเท้าขวาขึ้น เหยียบลงบนข้อมือที่หักของหัวหน้ามือสังหารได้อย่างแม่นยำ แล้วออกแรงบดขยี้
ความเจ็บปวดแสนสาหัสพลันปลุกหัวหน้ามือสังหารให้ตื่นขึ้น
เขาเบิกตาโพลง ตั้งท่าจะกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด ซูเนี่ยนเซิงกลับดีดปลายนิ้วเบา ๆ ประกายเย็นวาบผ่านไป เข็มเงินเล่มหนึ่งปักเข้าจุดใบ้ของเขาอย่างแม่นยำ
เสียงร้องทั้งหมดติดค้างอยู่ในลำคอ
หัวหน้ามือสังหารเจ็บจนตัวสั่นงันงก เหงื่อเย็นเม็ดใหญ่เท่าถั่วไหลพรั่งพรูลงจากหน้าผาก
“ใครส่งพวกแกมา? คนขององค์กรงูพิษหรือ?”
ซูเนี่ยนเซิงมองเขาจากเบื้องบนพร้อมหัวเราะเย็นชา “ดูท่าทางขี้ขลาดแบบนี้ไม่น่าใช่ หรือจะเป็นจ้าวเจี้ยนเย่?”
ลูกตาของหัวหน้ามือสังหารแทบถลนออกจากเบ้า เขาจ้องเด็กสาวตรงหน้าอย่างหวาดผวา ทั้งที่หน้าตาสวยสะดุดตา แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาทั่วร่าง
ซูเนี่ยนเซิงไม่พูดให้เสียเวลา เธอดึงเข็มออกจากจุดใบ้ พลิกมือขวา เข็มยาวสามชุ่นเล่มหนึ่งก็แทงเข้าไปในจุดลับจุดหนึ่งบริเวณหน้าอกของเขา
ความเจ็บปวดราวกับถูกคว้านเนื้อควักกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่างหัวหน้ามือสังหารทันที
เขาดิ้นพล่านกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น นิ้วมือจิกพื้นอิฐจนเกิดรอยเลือด เลือดไหลนอง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
สิบวินาทีต่อมา ซูเนี่ยนเซิงถึงดึงเข็มเงินออก
“ผมบอกแล้ว! ผมจะบอกทุกอย่าง!”