ปลายเดือนเมษายน อุณหภูมิบนเกาะฉงเต่าพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ลมทะเลร้อนชื้นพัดผ่านหน่วยผลิตหงซิง หอบคลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่ามาด้วย
ภายในบ้านอิฐหลังใหม่ข้างสำนักงานหน่วยผลิตอบอวลด้วยกลิ่นยาสมุนไพรขมฝาด
ซูเนี่ยนเซิงยืนอยู่หน้าตู้ยา ดึงลิ้นชักออกอย่างคล่องแคล่ว หยิบสมุนไพรสองสามชนิดใส่ลงบนกระดาษห่อ แล้วห่อมัดให้เรียบร้อย
หวังต้าจู้ยืนอยู่นอกเคาน์เตอร์ ยื่นมือทั้งสองข้างรับห่อยาไป ก่อนยิ้มซื่อ ๆ
“ขอบคุณครับคุณหมอซู”
ซูเนี่ยนเซิงหันไปหยิบผ้ามาเช็ดเคาน์เตอร์ “พี่ต้าจู้ ที่ดินลาดเนินตรงหลังเขาถางทำกินไปถึงไหนแล้วคะ?”
หวังต้าจู้ยืดตัวตรงทันที “พวกสหายจากกองร้อยวิศวกรช่วยกันเก็บก้อนหินออกหมดแล้ว พลิกหน้าดินไปสองรอบ หัวหน้าหน่วยกำลังกลุ้มใจว่าจะปลูกอะไรดี ถ้าปลูกธัญพืชก็กลัวว่าดินกับน้ำจะไม่เหมาะ”
“ปลูกสมุนไพรสิคะ”
ซูเนี่ยนเซิงหยุดมือ สายตาทอดผ่านหน้าต่างไปยังทิศทางหลังเขา
“พิมเสนต้น กระวาน บาจี๋เทียน กฤษณา แล้วก็จื่อจู๋หงบนเกาะฉงเต่าอากาศเหมาะ ปลูกแล้วสรรพคุณทางยาจะดี ฉันจะจัดหาเมล็ดพันธุ์กับวิธีปลูกให้พวกคุณเองค่ะ”
หวังต้าจู้เบิกตากว้าง
ซูเนี่ยนเซิงกล่าวเสริม “พอเก็บเกี่ยวสมุนไพรแล้ว ฉันจะติดต่อโรงพยาบาลเขตทหารให้มารับซื้อ ส่วนกำไรให้หน่วยผลิตเจ็ดส่วน ฉันเอาสามส่วนค่ะ”
“นี่...นี่มันพาทั้งหมู่บ้านรวยไปด้วยกันเลยนะครับ!”
หวังต้าจู้ตื่นเต้นจนถูมือไปมา “ผมจะไปบอกพ่อเดี๋ยวนี้เลย!”
พูดจบเขาก็หมุนตัววิ่งออกไป เกือบชนกรอบประตูเข้าแล้ว
ซูเนี่ยนเซิงถอนสายตากลับมา เรียกน้ำแกงถั่วเขียวแช่เย็นหนึ่งถ้วยออกจากมิติ แล้วเลื่อนไปวางบนโต๊ะตรงมุมห้อง