ตี 4 โรงพยาบาลประจำสหกรณ์
รถจี๊ปทหาร 3 คันแล่นฝ่าแอ่งโคลนหลังฝนตก ก่อนเบรกกะทันหันหน้าสถานพยาบาลเก่าโทรม
ลู่ฉือหยวนมีสีหน้าเย็นชา ก้าวยาว ๆ เข้าไปในลานบ้าน มือขวากุมด้ามปืนที่เหน็บอยู่ตรงเอว
ด้านหลัง โจวเหมิ่งนำหน่วยลาดตระเวนติดอาวุธครบมือกว่าสิบคนแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ล้อมอาคารสองชั้นทั้งหลังไว้
“ชั้นสอง ห้องฉุกเฉิน!” โจวเหมิ่งส่งสัญญาณมือ
หลายคนวิ่งขึ้นบันไดไป
โจวเหมิ่งถีบประตูไม้ห้องคนไข้ที่แง้มอยู่ให้เปิดออก
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัดปะปนกับกลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าปะทะ
บนเตียงคนไข้ จ้าวไห่ชิงหน้าซีดเผือด หมดสติลึกจากไข้สูงและอาการหลังผ่าตัด
ข้างหมอนมีธนบัตรต้าถวนเจี๋ยยับยู่ยี่วางทับอยู่ 10 ใบ
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีใครอยู่เลย
“หัวหน้า คนร้ายหนีไปแล้ว”
โจวเหมิ่งใช้นิ้วแตะเถ้าบุหรี่บนขอบหน้าต่าง “เพิ่งไปได้ไม่นาน”
ลู่ฉือหยวนเดินเข้าไปใกล้ กวาดตามองขาที่ถูกตัดของจ้าวไห่ชิงซึ่งพันผ้าก๊อซหนาเตอะ ก่อนเลื่อนไปมองธนบัตรต้าถวนเจี๋ย 10 ใบ แล้วหัวเราะเย็นเยียบออกมา
“เสือยังไม่กินลูกตัวเอง จ้าวเจี้ยนเย่กลับเด็ดขาดนัก ตัดหางเอาตัวรอด ถึงกับทิ้งลูกแท้ ๆ เป็นหมากที่สละได้”
“ผู้การครับ พวกเราพบขวดยาเพนิซิลลินใช้แล้วที่มีเครื่องหมายของประเทศเอ็มในถังขยะชั้นล่าง เยาวชนมีการศึกษาทั่วไปไม่มีทางหายานี่มาได้แน่นอนครับ” หน่วยลาดตระเวนคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
“ไม่ผิดแน่ เขาคือรหัสเอที่แฝงตัวอยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี”
ลู่ฉือหยวนหันกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหาร “พวกมือสังหารไม่กลับไป เขาจมูกไว คงหนีไปเมื่อคืนแล้ว”
“รีบแจ้งกองบัญชาการทหารมณฑล ปิดท่าเรือ สถานีรถไฟ และสถานีขนส่ง! ตรวจสอบทุกคนที่เดินทางออกจากเกาะอย่างเข้มงวด”
โจวเหมิ่งรับคำสั่ง วิ่งไปได้สองก้าวก็หันกลับมาอีกครั้ง “แล้วคนไร้ประโยชน์บนเตียงนั่นจะทำยังไงครับ?”
“ส่งให้ตำรวจ”
น้ำเสียงของลู่ฉือหยวนไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย “ในเมื่อเป็นลูกของจ้าวเจี้ยนเย่ ก็ตรวจดูว่าเคยมีส่วนร่วมในกิจกรรมของสายลับศัตรูหรือเปล่า ส่วนจะเป็นหรือตายก็แล้วแต่ดวงของเขา ทิ้งคนไว้เฝ้าสองคน ที่เหลือตามฉันมา”