บนทางดินตรงปากหมู่บ้าน ซูเป่าจูวิ่งโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปท้ายหมู่บ้าน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อฝ้ายเก่าขาดวิ่นเปื้อนโคลนเต็มไปหมด
น้ำตาผสมฝุ่นดินไหลอาบแก้มจนเป็นทางโคลนสองสาย เสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาดังก้องไปทั่วหมู่บ้านเกือบครึ่งหนึ่ง
ชาวบ้านที่เพิ่งออกจากบ้าน เตรียมลงนาไปทำงานแลกแต้มแรงงาน ต่างพากันหยุดฝีเท้าแล้วหันมามอง
ไม่นานนัก ด้านหลังซูเป่าจูก็มีชาวบ้านกับปัญญาชนที่ถูกส่งมาชนบทกลุ่มใหญ่เดินตามมาเพื่อดูเรื่องสนุก
“เกิดอะไรขึ้น? นั่นปัญญาชนหญิงที่เพิ่งมาใหม่ไม่ใช่เหรอ? ร้องไห้ทำไม?”
“เหมือนเธอกำลังเรียกพ่อกับแม่อยู่นะ พ่อแม่ของเธออยู่ในหมู่บ้านเราด้วยเหรอ? ทำไมไม่เคยได้ยินเลย?”
“หมู่บ้านเราก็ไม่มีคนแซ่ซูสักหน่อย เธอแซ่ซู...ตายจริง หรือว่าเป็นลูกสาวบ้านหมอซู? แต่ครอบครัวหมอซูถูกส่งมาอยู่ชนบทไม่ใช่เหรอ แล้วยังมีลูกสาวที่ลงชนบทอีกคนด้วยหรือ?”
เสียงซุบซิบนินทาดังต่อเนื่องราวคลื่นซัดฝั่ง
สิ่งที่ซูเป่าจูต้องการก็คือผลลัพธ์เช่นนี้
ในใจเธอแอบยินดีอย่างยิ่ง ทว่าบนใบหน้ากลับร้องไห้หนักกว่าเดิม
เธอคำนวณไว้แล้วว่าพ่อซูกับแม่ซูเป็นคนรักหน้าตา ทั้งยังใจอ่อนที่สุด โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น
ขอแค่ทำเรื่องให้ใหญ่โต กดดันพวกเขาจนตกที่นั่งลำบาก เพื่อปิดปากเสียงนินทาของผู้คน สุดท้ายพวกเขาก็ต้องยอมควักเงินให้ไม่ช้าก็เร็ว
“พ่อ! แม่!”
ซูเป่าจูทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าประตูรั้วบ้านตระกูลซูที่ปิดสนิท เสียงดังตุบ หน้าผากกระแทกพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดจนบวมแดงขึ้นมาทันที
เธอร้องไห้เสียงโหยหวน น้ำตาผสมโคลนเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า ดูน่าสงสารจับใจ
“พ่อแม่ หนูรู้ว่าพวกท่านอยู่บ้าน เปิดประตูให้หนูหน่อย ลูกสาวรู้แล้วว่าผิด! ตอนนั้นหนูเลอะเลือนเอง ตอนนี้หนูรู้ตัวแล้วว่าผิด หนูถูกคนนั้นหลอกเอาเงินไป พี่ไห่ชิงต้องขาหักเพราะปกป้องหนู...หมอบอกว่าต้องตัดขา แถมยังต้องจ่ายค่ารักษาอีก 100 หยวน! ขอร้องล่ะ เห็นแก่ความผูกพันตลอด 18 ปี ช่วยพวกเราหน่อย ช่วยพี่ไห่ชิงด้วย!”