หลังมื้อเย็น ฟ้าก็มืดลง
ซูเนี่ยนเซิงถือชามกระเบื้องใบใหญ่ เนื้อหมูป่าตุ๋นมันฝรั่งใส่น้ำพุวิญญาณอยู่ข้างใน ด้านบนวางแผ่นแป้งธัญพืชหยาบสีดำไว้หลายแผ่น
เธออาศัยความมืดพรางตัว เลี้ยวจากทางเล็กเข้าไปในคอกวัว
ในคอกวัวมีตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องแสงริบหรี่
ศาสตราจารย์โม่พิงกองฟางอยู่ ปลายขากางเกงถกขึ้นสูง ฉู่เจิ้งหยางกำลังก้มตัวเปลี่ยนยาให้เขา
ชายชราหญิงชราคนอื่น ๆ นั่งล้อมวงกัน บิดเชือกป่านอยู่
เสียงประตูไม้ดังแผ่วเบา ทุกคนจึงเงยหน้าขึ้น
พอเห็นซูเนี่ยนเซิงเข้ามา ดวงตาของผู้เฒ่าหลายคนก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
“หนูซูมาแล้ว!” ซ่งเหวินป๋อลดเสียงทักทาย
ซูเนี่ยนเซิงเดินเข้าไป วางชามกระเบื้องใบใหญ่ลงบนหีบไม้เก่า “กินตอนร้อน ๆ นะคะ ศาสตราจารย์โม่ ขาของคุณฟื้นตัวได้ดี กระดูกเริ่มประสานกันแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเอาสมุนไพรชุดใหม่มาให้ประคบอีกค่ะ”
ศาสตราจารย์โม่รับคำติด ๆ กัน ทว่าสายตากลับอดเหลือบมองกระเป๋าเสื้อของซูเนี่ยนเซิงไม่ได้
ซูเนี่ยนเซิงไม่ชักช้า ล้วงกระดาษสีเหลืองที่พับเป็นสี่เหลี่ยมอย่างเรียบร้อยออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแอบยัดใส่มือศาสตราจารย์โม่อย่างเงียบเชียบ
“แม่ฉันบอกว่า แนวทางก่อนหน้านี้ใช้ต่อไม่ได้เมื่อเข้าสู่ช่วงลึกแล้ว ต้องคำนวณตัวแปรชดเชยใหม่ นี่เป็นข้อมูลหลายชุดที่แม่ทำทั้งคืน ลองดูนะคะ”
ศาสตราจารย์โม่รับกระดาษสีเหลืองมาด้วยสองมือ ตื่นเต้นจนตัวสั่น
เขาไม่สนใจจะกินเนื้อ ล้วงแว่นกรอบที่ขาหักแล้วใช้เทปกาวพันไว้จากกระเป๋าเสื้อ แล้วสวมไว้บนสันจมูก ก่อนก้มอ่านใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันริบหรี่
ฉู่เจิ้งหยางยืนเฝ้าประตูอย่างระแวดระวังอยู่ข้าง ๆ ก่อนพูดเสียงเบากับซูเนี่ยนเซิง “วันนี้หม่าเลี่ยววนเวียนแถวคอกวัวสองรอบแล้ว”