ลู่ฉือหยวนล้วงกระดาษโทรเลขยับย่นแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วใช้สองนิ้วดันไปตรงหน้าซูเนี่ยนเซิง
“ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย”
คำสี่คำแฝงเจตนาสังหารที่ทำให้แผ่นหลังเย็นวาบ
รูม่านตาของซูเนี่ยนเซิงหดตัววูบ
จ้าวเจี้ยนเย่ไม่เพียงยืนยันว่าแบบแปลนอยู่กับหลินหว่านซู แต่ยังรู้ด้วยว่าปฏิบัติการทางหน่วยผลิตหงซิงล้มเหลวแล้ว
แต่สิ่งที่อันตรายที่สุดในคำสั่งนี้คือ ส่งให้ใครกัน?
“ยังมีคนของพวกนั้นอยู่แถวนี้อีกเหรอ?”
“ใช่”
ลู่ฉือหยวนเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว “สายของจ้าวเจี้ยนเย่ไม่ได้มีงูพิษอยู่แค่ตัวเดียว ในเมื่อเขาสั่งตายว่า ‘ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย’ ก็แสดงว่าหนอนบ่อนไส้คนนี้ซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ พวกคุณมาตลอด หรืออาจอยู่ในหน่วยผลิตหงซิงด้วยซ้ำ ขอแค่พวกคุณเผลอเมื่อไร มันก็จะฉกกัดคอพวกคุณทันที”
ซูเนี่ยนเซิงหัวเราะเย็นชา แล้วดันกระดาษโทรเลขแผ่นนั้นกลับไปตามเดิม “ลู่ฉือหยวน อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาขู่ฉันเลย ครอบครัวฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ กองทัพคิดจะเฝ้าพวกเราตลอด 24 ชั่วโมงหรือไง?”
“คุณมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว ซูเนี่ยนเซิง”
ลู่ฉือหยวนหรี่ตา “หอกที่เห็นยังพอหลบได้ แต่ธนูที่ซ่อนอยู่ยากจะป้องกัน ตอนนี้ลานบ้านหินของครอบครัวคุณ ในสายตาผมมีช่องโหว่เต็มไปหมด”
“งั้นเหรอ?”
ซูเนี่ยนเซิงเอื้อมมือไปหยิบมีดฟืนที่ลับจนคมวาวจากใต้โต๊ะขึ้นมาเล่นอย่างไม่ใส่ใจ
คมมีดสะท้อนแสงเย็นจากนอกหน้าต่าง วูบผ่านแนวกรามของลู่ฉือหยวน
“รองผู้บังคับกองพันลู่มั่นใจนัก ก็ลองมาทดสอบด้วยตัวเองคืนนี้สิ ว่าคุณจะแอบปีนกำแพงบ้านฉันเข้ามาได้โดยไม่ให้ใครรู้หรือเปล่า”
ลู่ฉือหยวนมองความมั่นใจและความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ หัวใจในอกพลันเต้นแรงขึ้นมาครั้งหนึ่ง
แรงดึงดูดที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างยิ่ง แต่สายตากลับไม่ยอมละจากเธอแม้แต่น้อย
เขาข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ลุกขึ้นยืนจัดปกเสื้อ “คุณจะคิดยังไงก็แล้วแต่ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ผมจะพาหน่วยเล็ก ๆ ไปประจำการบนเขาหลังบ้านคุณ พวกคุณก็ใช้ชีวิตตามปกติ กินก็กิน นอนก็นอน แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดให้ชัดก่อน…”
ภายในสถานพยาบาล ทั้งสองเผชิญหน้ากัน