แสงตะวันคล้อยต่ำไปทางตะวันตก ลานหลังบ้านหิน
ซูเนี่ยนเซิงผลักประตูห้องโถงกลางเข้าไป หลินหว่านซูนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง อาศัยแสงอาทิตย์ยามเย็นเย็บปะเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ขาดเป็นรูของซูอวิ๋นเยี่ย ฝีเข็มถี่เรียบร้อย
“แม่ ศาสตราจารย์โม่ฝากสิ่งนี้มาให้แม่” ซูเนี่ยนเซิงเดินเข้าไปหา แล้วยื่นกระดาษฟางสีเหลืองเก่าที่พับเป็นสี่เหลี่ยมอย่างเรียบร้อยให้
หลินหว่านซูวางเข็มกับด้ายลง ก่อนรับกระดาษมา
ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นแค่จดหมายสั้น ๆ ที่เพื่อนบ้านเก่าแก่เขียนส่งข่าวถึงกัน แต่ทันทีที่สายตากวาดไปถึงบรรทัดแรก ร่างทั้งร่างก็พลันแข็งค้างราวกับถูกฟ้าผ่า
บนกระดาษไม่มีคำทักทาย มีแต่สูตรคำนวณและข้อมูลที่เขียนด้วยลายมือเรียงแน่นขนัด
นิ้วมือของหลินหว่านซูเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
เธอผุดลุกขึ้นทันที แม้จะชนตะกร้าสานข้างตัวจนล้มก็ไม่ทันสังเกต หลอดด้ายกลิ้งกระจายไปทั่วพื้น แต่เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาแต่จ้องกระบวนการคำนวณบนกระดาษฟางแน่นิ่ง
นี่คือปัญหาสำคัญที่สุดในการออกแบบลดแรงต้านของเปลือกเรือดำน้ำนิวเคลียร์รุ่นแรก!
เพราะขาดข้อมูลการทดลองในอุโมงค์ลม สถาบันวิจัยจึงติดอยู่ตรงจุดคอขวดนี้มานานถึง 3 เดือน
ตอนนี้ ศาสตราจารย์โม่—ยอดปรมาจารย์ด้านฟิสิกส์ที่ถูกทรมานจนขาหัก—อาศัยการคำนวณในหัวอันน่าทึ่ง เขียนเส้นทางแก้ปัญหาออกมาบนกระดาษเหลืองที่หยาบเสียจนเอาไปเช็ดก้นยังไม่อยากใช้!
“ดี... ดีจริง ๆ! ที่แท้สัมประสิทธิ์แรงต้านก็แทนค่าแบบนี้ได้ด้วย!”
ขอบตาของหลินหว่านซูแดงก่ำในชั่วพริบตา เสียงสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ
ซูเนี่ยนเซิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองเปลวไฟในดวงตาของแม่ที่ลุกโชนอย่างแทบคลุ้มคลั่งเงียบ ๆ
หัวใจพลันอบอุ่นขึ้น เธอเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคนรุ่นเดียวกับพวกเขา คนเหล่านี้ จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเสาหลักของชาติ