วันส่งท้ายปีเก่า แต่เช้าตรู่
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เสียงประทัดประปรายก็ดังขึ้นจากหมู่บ้านหน่วยผลิตหงซิงแล้ว
ปล่องควันของทุกบ้านมีควันลอยกรุ่น กลิ่นอาหารหอมกรุ่นผสมกับกลิ่นดินปืนจากประทัดอบอวลไปทั่ว กลายเป็นกลิ่นอายเฉพาะของเทศกาลปีใหม่
ในลานเล็ก ๆ ของตระกูลซูเองก็มีเสียงเคลื่อนไหวตั้งแต่เช้าตรู่เช่นทุกวัน
ซูหมิงจูกับหลินหว่านซูกำลังวุ่นอยู่ในครัว เตรียมอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่า
เสียงสับไส้หมูและเสียงนวดแป้งดังชัดมาถึงลานบ้าน
ซูจื่อเหิงยังคงยืนม้าฝึกหมัดต่อไป
ทุกอย่างดูไม่ต่างจากปีก่อน ๆ เลย
ซูเนี่ยนเซิงนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลาน มือถือหินลับมีด กำลังลับมีดแล่กระดูกอย่างไม่รีบร้อน
ใบมีดสั้นและบาง เมื่อผ่านการลับจากมือเธอก็เงาวับราวหิมะ สะท้อนดวงตาที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของเธอได้
ส่วนซูอวิ๋นเยี่ยแบกขวานไปผ่าฟืนตรงมุมลาน
เขายังคงทำท่าทางซื่อ ๆ เหมือนเดิม ปากฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ทว่าขวานฟันลงไปครั้งเดียว ท่อนไม้หนาเท่าปากชามก็แยกออกจากกันอย่างฉับไว
สองพี่น้องต่างไม่พูดอะไร
“เนี่ยนเซิง มาช่วยแม่ล้างเครื่องในหมูหน่อย กลิ่นคาวแรงมาก” เสียงของหลินหว่านซูดังมาจากในครัว
“มาแล้วค่ะ”
ซูเนี่ยนเซิงวางมีดแล่กระดูก แล้วเดินเข้าไปในครัว
ไอร้อนอบอวลอยู่ทั่วครัว
หลินหว่านซูกำลังนวดแป้งบนเขียง เตรียมห่อเกี๊ยว
ส่วนซูหมิงจูกำลังล้างเครื่องในหมูอยู่ข้าง ๆ ในกะละมังใบใหญ่