ภายในห้องใต้ท้องเรือ ความกดอากาศต่ำจนน่าหวาดหวั่น
ชายสวมหน้ากากจ้องเข็มเงินเล็กเรียวระหว่างนิ้วของซูเนี่ยนเซิง ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะเยาะออกมาทันที
“เอาเข็มผุ ๆ ไม่กี่เล่มมาเป็นอาวุธเหรอ? นี่กำลังเล่นงิ้วหรือไง?”
นิ้วของเขาวางอยู่บนไกปืน แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและดูแคลน “งั้นมาดูกันว่าเข็มผุ ๆ ของเธอจะเร็วกว่า หรือลูกกระสุนของฉันจะ—”
คำว่า “เร็ว” ยังไม่ทันหลุดจากปาก ซูเนี่ยนเซิงก็ขยับแล้ว
ร่างของเธอพุ่งเข้าใส่ชายสวมหน้ากากอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย
ชายสวมหน้ากากเบิกตาหดแคบ ก่อนเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล
ทว่าเข็มเงินของซูเนี่ยนเซิงกลับเร็วกว่ากระสุนปืน
แสงสีเงินสามสายที่แทบมองไม่เห็นกรีดผ่านอากาศขุ่นมัว
“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”
เข็มเงินที่เคลือบยาสลบฤทธิ์แรงพุ่งเข้าเสียบจุดสำคัญบนต้นแขนขวาที่ถือปืนของชายสวมหน้ากากอย่างแม่นยำและยากจะคาดเดา
“อ๊าก—”
ชายสวมหน้ากากส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
แขนขวาทั้งข้างราวกับถูกดูดเอาเส้นเอ็นและกระดูกออกไปในพริบตา อ่อนปวกเปียกจนใช้การไม่ได้
ปืนพกหล่นกระทบพื้นดาดฟ้าเหล็กที่นองไปด้วยเลือดดัง “แกร๊ง”
เพียงชั่วพริบตา ซูเนี่ยนเซิงก็พุ่งเข้าประชิดเขาราวกับภูตผี
“ปัง!”
เธอเตะตวัดด้านข้างอย่างรุนแรงเต็มแรง กระแทกเข้าที่ด้านนอกหัวเข่าของชายสวมหน้ากาก
เสียงกระดูกหักดังกรอบอย่างชัดเจน
ชายสวมหน้ากากร้องครวญครางพลางทรุดลงคุกเข่า
ซูเนี่ยนเซิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา ก่อนเตะตรงเข้าที่หน้าอกเขาอีกครั้ง
เสียงซี่โครงหักดังระรัว ชายสวมหน้ากากกระอักเลือดก้อนใหญ่ปนเศษอวัยวะภายใน ร่างกระแทกผนังเหล็กด้านหลังราวกับกระสอบขาด ๆ แล้วไถลลงมา หมดสติไปโดยไม่แม้แต่จะครางสักแอะ